The Sabarimala Verdict

The Sabarimala issue has been going for many days and only in the past week we have heard the “landmark” judgement from the Supreme Court that women cannot be denied entry into the Temple under any pretences whatsoever. I have seen many diverse reactions to this issue coming from all corners. I have reserved from sharing my immediate reactions because I needed time to see how this plays out in the coming weeks, and I am still reserving my views. Despite that, I do have certain views I want to raise.

The Writ Petition for Sabarimala has been filed in public interest by a registered association of Young Lawyers. The have claimed that they are gender rights activists working in and around the State of Punjab, with a focus on issues of gender equality and justice, sexuality, and menstrual discrimination. Hailing from the Northern part of India, they may not totally be aware of the Keralite Hindus and their affiliation with Ayyappan Swamy. Clearly, they have not taken into consideration the majority consensus of women regarding their desire to visit the Sabarimala Temple. In fact, there are over 1,000 Ayyappan Swamy Temples in India, in which He is not in the form of Naishtika Brahmacharya. He is worshipped as a child at Kulathupuzha. He is worshipped with his consorts Pushpaka and Poorna in Achankovil. Hence, there are no similar restrictions on the entry of women in these Temples.

So how did the petitioners get the idea of filing a petition for this issue? In the SC judgement text that can be found online, we find that the Petitioners have stated that they learnt of the practise of restricting the entry of women in the age group of 10 to 50 years in the Sabarimala Temple in Kerala from three newspaper articles written by Barkha Dutt (Scent of a Woman, Hindustan Times; July 1, 2006), Sharvani Pandit (Touching Faith, Times of India; July 1, 2006), and Vir Sanghvi (Keeping the Faith, Losing our Religion, Sunday Hindustan Times; July 2, 2006). None of these writers and none of these petitioners have ever been to Sabarimala, neither will they go to Sabarimala Temple for Ayyappan Swamy’s darshan, now that the Supreme Court itself as debarred the women from entering the Temple. 

Feminists and activists for women’s rights conveniently forget one important point. They talk about the rights of women, and in today’s world, women have all the rights to do whatever they want. Having the “rights” to do something is one thing. But what about having the “qualification”? Which feminist or women’s rights activist has spoken about the qualifications of women to do what they must be allowed to do? That’s because the law does not care about qualifications. All it cares about is whether someone has the “right” to do something. Qualification is the concern of an individual. I may have the right to enter the Sabarimala Temple today, after the 28th September SC judgement, but whether I have the qualification to enter the sanctum of the Temple is an entirely different matter.

If you observe carefully, nowhere in Hindu scriptures does it say that “you should not” or “you should” do this or do that. The scriptures give clear instructions to attain specific goals, and then they also inform you on the consequences of following or not following those specific instructions. But nowhere would they dictate what should or should not be done. Hence, our scriptures are always not dogmatic in nature. Likewise, nowhere do the Sabarimala priests have said that women should not take the 41-day fast. They have taken into consideration the plight of menstruating women and their inability to observe the 41-days fast. Hence, they have prescribed a solution, which is to wait till they attain menopause, after which they are free to follow the 41-days fast to its completion and fulfil their vows satisfactorily. This is a prescription, not discrimination.

Now, the function of the courts and especially the Supreme Court, is to interpret the Constitution and to deliver a conclusion based on its interpretation of the Constitution. Their conclusion must be based on solid facts, hard evidence, and established case law. Hence, you will notice that their judgements usually run for hundreds of pages. It is not a simple verdict, as it must be backed with substantial matters of the law, case law and other relevant factors. The judges (except Justice Indu Malhotra) delivered a “secular” judgment on a “religious” matter. So what difference does this judgment make, when the sane and sensible women have taken a vow that they are #ReadyToWait till they attain the qualification to visit the Sabarimala Temple? Why was the PIL allowed to be taken up in the first place? Why wasn’t the PIL filed by women of the menstruating age from Kerala, having the desire to visit the Sabarimala Temple themselves? What right does the secular courts have to pass a judgment requiring religious interpretation?

Out of all this ruckus, I heard one voice of clarity and that was of Honorable Justice Indu Malhotra’s judgment. If possible, please read her judgement (page 336 onwards).

If one thing this judgment succeeded in doing was that it united the Hindu voice. I appreciate the legitimate reactions of the Hindus, be it when they agree with the judgment or when they disagree with it. To me, it doesn’t make any difference. Yes, I agree with the judgment, and despite that I know I will not go to Sabarimala Temple, because I feel I don’t deserve to go there, as a devotee. No, I disagree with the judgement, and I still would not go to the Sabarimala Temple. The Supreme Court’s pronouncement based on its crude interpretation of Hinduism and Hindu practices is not going to influence my tradition, my beliefs and my convictions about how rituals need to be followed. 

I’m still reserving my views, as I expect this judgment to open up more cans of worms. This precedent that they have set, can now be potentially applied to many other places of worship. Let’s wait and see.

பெண்களுக்கு ஒரு முக்கிய வேண்டுகோள்

literacy_opt
நான் பார்த்தவரையில் சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்களும், அதாவது 15-20 வயதிற்குள், தாமதமாக திருமணம் செய்துகொண்டவர்களும் ஓரளவு சமமான வாழ்க்கையைத் தான் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் யார் இடத்தில் சிறிது ஏமாற்றமும் வருத்தமும் இருக்கிறது என்றால், அது நிச்சயமாக சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்களில் தான் உள்ளது என்பேன்.
நான் திருமணம் ஆகாத பெண் தான். இருந்தும் என் மனதிற்கு தோன்றும் சில எண்ணங்களை இங்கு பகிர்ந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். யாராக இருந்தாலும் சரி, எல்லாருக்கும் திருமண வாழ்வைப் பற்றிய கனவுகளும் எதிர்ப்பார்ப்புகளும் இருக்கதான் செய்யும். ஆனால் 18 வயதில் இருந்த எதிர்பார்ப்புகள், ஒரு 28 வயதை அடைந்த பிறகும் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. இப்படி இருக்க, நான் பார்த்தவரையில் பல திருமணங்கள் முறிந்துபோக காரணமாக இருப்பது இதுபோல மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மனப்போக்குதான். மனம் ஒரு நிலையான சமமான இலக்கை அடையும்வரை நாம் எடுக்கும் சில முக்கியமான முடிவுகள் தவறாக போவதற்கு வாய்ப்புகள் உண்டு.
ஆண்களின் எண்ணங்கள் எவ்வாறு மாறும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஒரு பெண்ணின் எதிர்ப்பார்ப்புகள் எப்படி மாறும் என்று என்னால் ஓரளவுக்குச் சொல்ல முடியும்.
15-18 வயது பெண்கள்: தமிழ், ஹிந்தி, ஆங்கில திரைப்படங்களின் தாக்கம் சிறிது இருக்கும். திரைப்படங்களில் வரும் காதலன் தன் காதலிக்காக ஏழு கடலையும் தாண்டி வருவான், உயிரையே கூட கொடுப்பான் என்றால், அப்படிப்பட்ட அழியா காதலில் ஒரு சிறு அளவாவது வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்பு இந்த வயது பெண்களுக்கு இருக்கும். நீங்கள் இந்த வட்டத்தில் இல்லை என்றால், நிச்சயம் நீங்கள் exception என்று தான் நான் கூறுவேன். இந்த வயதில் பெண்களின் உடலில் பல உயிரியல் மாற்றங்கள் ஏற்படும். ஹார்மோன்களின் தாக்கமும் இதில் சேர்ந்துகொண்டு ஒரு பெண்ணை சரியான அறிவு-சார்ந்த முடிவுகளை எடுக்கவிடாமல், மனம் போகும் போக்கில் தான் முடிவுகள் எடுப்பர். இந்த வயதில் பல பெண்கள் தவறுதலான முடிவுகளை அவசரமாக எடுத்துவிட்டு வாழ்க்கையே தொலைத்த கதைகளும் உண்டு.
இந்த வயதில் தான் ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்று பலரும் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். நம் கலாச்சாரத்தில் இந்த பழக்கம் ஒரு காலத்தில் மட்டும் அல்ல, இன்றும் சில கிராமங்களில் இது இருக்கிறது. கல்வி கற்கும் வயதில் திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டு, “நீ கல்யாணம் பன்னிட்டு கூட படிக்கலாம்” என்று சொல்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது? திருமணம் முடிந்த பிறகு அந்த பெண் கணவனைக் கவனிப்பாளா இல்லை புத்தகத்தை கவனிப்பாளா? உடலளவில் அவள் தயாராக இருப்பினும், மனதளவில் அவள் இன்னும் வளரவில்லை. ஏன் என்று சொல்கிறேன், நன்றாக புரிந்துக்கொள்ளுங்கள்.
19-25 வயது பெண்கள்: நாம் சுமார் 25 வயது அடையும் வரை மூலை வளர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது என்று அறிவியல் நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். அதாவது இந்த மூலை வளர்ச்சி பின்புரம் தொடங்கி, முன்புரம் நிறைவடையுமாம். கடைசியாக வளர்ந்து நிறைவு பெறும் மூலையின் பாகம் prefrontal cortex என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த பாகம் நம் கண்கள் மற்றும் நெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கிறது. சரி எது தவறு எது என்பதை வேறுபடுத்தி பார்ப்பது, முரண்பாடான எண்ணங்களை சரியாக வேறுபடுத்தி முடிவு எடுப்பது, எதிர்கால விளைவுகளை சரியாக கணிப்பது, எல்லா விஷயங்களையும் உள்வாங்கி அறிவுப்பூர்வமாக முடிவு எடுக்கும் திறன் போன்ற செயல்பாடுகளை, இந்த prefrontal cortex பாகம் தான் நிறைவேற்றுகிறது. நீங்களே சிந்தித்து பார்த்தால் உங்களுக்கு புரிய வரும். நாம் 19-25 வயது காலத்தில் எடுத்த முடிவுகளை பின் நோக்கி எண்ணிப்பார்த்தால், இன்றும் நாம் அதே முடிவை எடுப்போமா? இதை நீங்கள் மட்டும் தான் சொல்ல முடியும்.
இந்த காலகட்டம் திருமண வயது என்று பலரும் கூறுவர். இந்த வயதில் இருக்கும் பெண்ணுக்கு என்ன எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருக்கும்? எதிர்கால கணவன் நன்றாக படித்து, நல்ல வேலையில் இருக்க வேண்டும், அன்பாக பேச வேண்டும், எப்போதும் பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும், தினமும் வெளியே அழைத்துப்போக வேண்டும். அவன் உலகில் நான் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், என் உலகில் அவன் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். இத்தனை எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருவருக்குமே கூட இருக்கலாம், இதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் சிக்கல் எங்கே இருக்கிறது என்றால் “எதிர்ப்பார்ப்பு” என்ற சொல்லில் தான் உள்ளது.
நாம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எதிர்ப்பார்ப்புகள் வைத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் நாம் எதிர்ப்பார்ப்பது எல்லாமே நடந்துவிடும் என்ற குருட்டு நம்பிக்கையோடு அடியெடுத்து வைப்போம் இந்த காதல் உறவில். இது இயலாத காரியம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்கு பிறகு தான் நாம் உணர்வோம். அதாவது, அறிவியல் மொழியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், prefrontal cortex வளர்ச்சியடைந்த பிறகு நமக்கு உண்மை புலப்படும். அதற்குள் அந்த பெண்ணுக்கு திருமணமும் ஆகிவிடும். சிறிது காலம் கடந்தும் போய்விடும். பொருப்புகளும் அதிகரித்துவிடும். அதற்கு பிறகு தினமும் டூயட் பாடிக்கொண்டே இருக்க முடியுமா? எனக்கு தெரிந்து என் தோழிகள் மற்றும் உறவினர்களில் சிலர், எதிர்ப்பார்த்தது ஒன்று, உண்மையில் நடந்தது வேறு என்று ஏமாந்து, தங்கள் திருமண பந்தத்தை முறித்துக்கொண்டு வந்துவிட்டனர். இது மிகவும் வருந்தத்தக்க விஷயம். இனி இன்னொரு திருமணம் செய்யும் மனப்பான்மையில் அவர்கள் யாரும் இல்லை. இது போன்ற சிக்கல் நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்யவேண்டும்? எனக்குத் தோன்றியதை இங்கே பகிர்கிறேன்.
>25 வயது பெண்கள்: அறிவியல் ரீதியாக பார்த்தால், மூலை வளர்ச்சி முழுமை பெறுவது 25 வயது அடைந்த பிறகே. 25 என்பது ஒரு அளவுகோள் தானே தவிர, ஏதோ முன்னும் பின்னும் ஒரு வருட காலம் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ இருக்கலாம். இந்த வயது பெண்கள் ஒரு வித தெளிவான சிந்தனையை அடைவார்கள். ஒரு 3-4 வருடங்கள் வேலை செய்திருப்பார்கள். இல்லையெனில் மாஸ்டர்ஸ் அல்லது எம்.பி.ஏ பட்ட படிப்பு முடித்திருப்பார்கள். முக்கியாமான ஒரு குணம் இவர்களுள் இருக்கும். அதாவது தன்னைப் பற்றிய புரிதலும், சுயமரியாதையும் இவர்களிடையே இருக்கும். மற்றவர்களை, குறிப்பாக ஆண்களை, புரிந்துகொள்ளும் தன்மை இவர்களுக்கு வந்துவிடும். எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை துணை தனக்கு அமைந்தால் வாழ்வில் சந்தோஷமாக இருக்கலாம் என்று யோசித்து முடிவெடுப்பார்கள். சொத்து, வருமானம், சுகமான வாழ்வு முறை பார்த்து இந்த துணை தேடல் இருக்காது. ஒரு பக்கம் அந்த விதமான எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருந்தாலும், துணைவனின் குணத்தையும் முக்கியமாக கருதுவார்கள்.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
இந்த 25 வயதிற்கு மேல் இருக்கும் பெண்களுக்கு நான் கூறிக்கொள்வது ஒன்றுதான்:
“எதிர்ப்பார்ப்பு” (expectation) என்ற வார்த்தையை விட்டுவிட்டு, “தரம்” (standard) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த தொடங்குங்கள். உங்கள் தரம் என்ன என்பதை நீங்கள் முதலில் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். “தரம்” என்ற சொல்லை பயன்படுத்துவதால், நான் ஏனோ உங்களை ஆனவத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தவில்லை. “என் வாழ்க்கையை நான் சில கொடுள்கைகளோடு தான் வாழ்வேன். யாருக்காகவும் என் தரத்தை குறைத்துக்கொண்டு, என் கொள்கைகளை விட்டுக்கொடுத்து வாழமாட்டேன். எனக்கு சரி என்று தோன்றினால் மட்டுமே நான் எதையும் செய்வேன். என் சுயமரியாதையை நான் இழக்கும் வகையில் நடந்துக்கொள்ளமாட்டேன்.” – இப்படி “தரம்” என்பதற்கான பொருளாக எடித்துக்கொள்ளலாம்.
நீங்கள் முதலில் உங்களை நன்றாக புரிந்திருக்கிறீர்களா?
உங்களுக்கு எது பிடிக்கும், எது பிடிக்காது என்று அறிவீர்களா?
நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையில் எதை சாதிக்க விரும்புகிறீர்கள்?
உங்களுக்கு எத்தனை நன்பர்கள் இருக்கின்றனர்? அவர்களை இன்னும் தொடர்பில் வைத்திருக்கிறீர்களா?
நீங்கள் மட்டுமே சந்தோஷமாக அனுபவிக்கும் பொழுதுபோக்கு உங்களுக்கு இருக்கிறதா?
உங்களால் தனியாக மற்ற நாடுகளுக்கு பயணிக்க முடியுமா? அல்லது, பக்கத்து ஊருக்காவது தனியாக பயணிக்க முடியுமா?
உலகில் உள்ள அனைத்து விஷயங்களையும் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நீங்கள் ஆர்வம் காட்டியதுண்டா?
உலகில் நடக்கும் விஷயங்களைப் பற்றி தினமும் படித்து தெரிந்துகொள்வீர்களா?
“உங்க பேர் என்ன? உங்களைப் பற்றி எதாவது சுவாரசியமான விஷயம் என்ன சொல்லுங்க?” என்று கேட்டால் என்ன பதில் கூறுவீர்கள்?
“நான் இந்த உலகைவிட்டு பிரியும் பொழுது, குறைந்தது பத்து பேராவது ‘ஓ’ என்று ஒப்பாரி வைத்து அழனும்.” என்று எண்ணி, எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று நினைத்து பார்த்ததுண்டா?
இது போன்ற பல கேள்விகளையும், அதற்கான பதில்களையும் தேடுவதிலே வாழ்க்கையின் சுவாரசியம் உண்டு, என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. ஆண்களும் சரி, பெண்களும் சரி, நிறைய விஷயங்களை தெரிந்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். முக்கியமாக தன்னைப் பற்றின விஷயங்கள் தெரிந்திருக்க வேணடும். முதலில் நான் என்னை நேசிக்க வேண்டும், நான் என்னை மதிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் மற்றவர்கள் என்னை நேசிப்பார்கள், என்னை மதிப்பார்கள். மற்றவர் பார்வையில் நான் குன்றிப்போவதை நான் பொருட்டாக எண்ணியதில்லை. ஆனால் நான் என் பார்வையில் குன்றிப்போகக்கூடாது. என் “தரம்” என்ன என்பதை நான் உணர்ந்தால்தான், அதற்கு ஏற்றார்போல் என் துணைவனின் “தரம்” சமமாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.
சுயமரியாதை மற்றும் தன்னம்பிக்கை என்பது ஒரு ஆரோக்கியமான கணவன்-மனைவி உறவின் மிக முக்கியமான அங்கமாகும். குறைந்த சுயமரியாதை கொண்டவர்கள் தங்கள் உறவுகளை அழிக்க முனைவார்கள். தாழ்ந்த மனப்பான்மை கொண்ட பெண்கள் இன்னொருவரிடம் இருந்து கிடைக்கும் அன்பிற்கு நான் தகுதியானவளாக இருக்க முடியாது என்று நினைத்து தங்கள் வாழ்வை அவர்களே அழித்துக்கொள்வார்கள். இதுபோன்ற மனப்பான்மை இருந்தால் திருமண வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருக்காது.
இதில் இன்னொரு விஷயத்தையும் பெண்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள். நம் இந்திய சமுதாயத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் தனித்தே வாழ்கிறார்கள். ஆகையால் ஒருவரையொருவர் புரிந்துக்கொள்ளாமல் இருக்கின்றனர். ஆண்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள், ஆண்களின் உயிரியல் சார்ந்த தகவல்கள், ஆண்களின் மனம் எப்படி செயல்படும், இது போன்ற விஷயங்களைப் பெண்கள் நிச்சயம் அறிந்திருக்க வேண்டும், முக்கியமாக திருமணத்திற்கு முன்பு. ஆண்களும் நம்மை போலவே சக மனிதர்கள் என்பதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நான் மேலே கூறிய நிறைய விஷயங்கள் ஆண்களுக்கும் பொருந்து என நம்புகிறேன். ஆண்களைப் பற்றிய சில தகவல்களையும் என்னால் சொல்ல முடியும், ஆனால் அதை ஆண்களே சொன்னால் மிக நன்றாக இருக்கும். ஒன்றே ஒன்று மட்டும் சொல்லலாம். ஆண்கள் பெண்களைப் போல் சிக்கலானவர்கள் அல்ல. ஆண்களை கொஞ்சம் எளிமையாக புரிந்துக்கொள்ள முடியும். ஆகையால் பெண்கள் சுலபமாக ஒரு ஆணோடு வாழ்ந்துவிட முடியும். ஆணுக்குதான் ஒரு பெண்ணோடு வாழ்வது கடினம்.

~ப்ரியா~

What I am after life of 11,323 days

Exactly 11,323 days have passed since the day I was born. Who knows how many more days I have for the rest of my life?

To think back and reminisce on the bygone days can give you two kinds of feelings. Either you feel nostalgic, and in that case, you want to recreate such memories. Or you feel anger and resentment, in which case, you would just avoid thinking about such memories. We humans have a tendency to either keep looking back or looking further down the road. We are hardly the kind of people who live in the present moment. But to be able to live in the present moment means that you are very lucky. It means that you have lived a sufficiently good life, and that you also do not have to worry so much about your future, because you are currently in a comfortable position in your life. It is the people who are living in poor financial conditions or in terrible life situations, who will be living either in the past or worrying about the future. It means, that if you are ever the kind of person who can live in this present moment, then you are indeed lucky.

Today, very few people live in the present moment. When I say ‘a few people’, I actually mean a few millions of people compared to the world population. Such people often give an advise to the rest of us, that ‘happiness must come from within’, or something along the lines of being content with what you have. Of course, such statements are ambitious pronouncements that sound really good to hear. But I find it problematic.

You see, how do you define “happiness”, when it differs from person to person? If say, I define “happiness”, as a “state of mind that is complete in itself and does not desire for anything at all”. For example, for the minute moment when you are enjoying a tub of Rocky Road, you are in a state of mind with complete satisfaction, not desiring anything else in the world. That moment flickers in and out of your mind for just a moment. Nonetheless, it was there and that was “happiness”. A state of desire-less being.

Now imagine you go around telling everyone you meet, that you should not search for happiness outside, but you must search for happiness within yourself. That person will never fully understand what you are talking about! Because that person is eager to achieve his or her dreams. That person wants to soar high and become someone famous. That person has lacked attention since young, probably, and wants to be the center of attention at some point in his or her life. Such a person does not need philosophical pronouncements. Instead, they need to learn how to improve their own economic condition in their homes. They need to understand how life works, and how to deal with the problems life throws at us. Because “happiness must come from within” is a lesson that each and every person must learn themselves. It cannot be taught to someone outrightly. They have to realise this themselves, during the natural course of their lives.

what-is-life.jpgI consider myself lucky in the sense that now I can and I am beginning to understand how happiness must come from within. At the same time, I expect to learn a lot more lessons from this life. The toughest challenge is yet to come, and I mean, dealing life together with a partner in crime. But that is something only time can tell.

 

Why Bharat Should Pay Attention to Rajiv Malhotra

(My article below was published on hindupost.in on 10 March 2018.)

I wonder how many of us in Bharat actually pay attention to Rajiv Malhotra and his brand of Swadeshi Indic thoughts. After Narendra Modi’s uprising, the dissent from the so-called ‘Left’ has kicked off and hence, we can no longer ignore Mr Malhotra. If you have an hour to spare, please give this video a chance before reading this article.

The Trustees of the Hindu Forum of Britain and the volunteer team of the British Board of Hindu Scholars came together to arrange this ground-breaking lecture on “Soft Power Reparations” in the House of Commons. This important event was hosted by Honorable Bob Blackman, who is a loyal friend to Bharat and the Chair of the All Party Parliamentary Group for British Hindus. This is the most important lecture ever given by Rajiv Malhotra in all these years he has spoken on stages in conferences, debates and talks. Although I am a relatively new follower of him, I realise the importance of this particular lecture, which sets the tone of the Bharat’s Grand Narrative.

Rajiv Malhotra was not the first one to speak on reparations to be done by the British for the injustices they have meted out to Bharat during colonisation. Shashi Tharoor has also spoken on many occasions, and even written about, financial reparations that Britain must do for Bharat. While Tharoor’s proposal did not include any specific recommendations on what the British government must do in terms of financial reparations, Rajiv Malhotra goes many steps forward and puts forth a concrete agenda of items that can be done by the British government, which he termed as “soft power reparations”.

At the beginning of this lecture, Malhotra reminded the British that without soldiers from Bharat who fought together with the English against the Axis, they would not have won the World War. Many Bharatiya soldiers have given their lives fighting together with the Allies for the betterment of the world, and yet no memorial has been built for them in Britain. If not for these great Indian Army heroes, we would all be speaking German instead of English.

Likewise, Rajiv Malhotra put forth a few key suggestions on how the English can do reparations to Bharat. His first important suggestion was asking the British to support and institutionalise the Swadeshi Indology, by cooperating with Bharat on various matters. While Bharat has attained political and economic autonomy, we still have not completely decolonised our education system. Even today, we look towards what the West sets as the narrative, before even looking into the Indic narrative. Therefore, the English have to first quash the historical distortions and false propaganda narratives they have built on Bharat, starting from the Aryan Invasion Theory. The United Kingdom stands to benefit greatly if it were to collaborate together with the Hindus, and integrate our scriptural knowledge of the mind, health, body, consciousness, neuroscience, surgery and more.

Bharat and the cultural heritage of the country has always been an inclusive culture. We never practised exclusivity and we always want to place Bharat as Vishwa Guru (Teacher of the World) and share our invaluable knowledge with the whole world. Therefore, the UK must stop seeing Bharat as a threat and stop helping the ‘Left’ in Bharat, as they are usually extreme leftists disguised as “liberals” and “human rights activists”. This can be detrimental to both UK and Bharat in the future. As the ‘Left’ of Bharat has been politically defeated with the rise of Narendra Modi-led NDA government, it is high time that the British start backing this new dispensation and let go of the old ones.

The most important point mentioned by Rajiv Malhotra in this lecture, according to me, is that the word ‘tolerance’ should be replaced with ‘mutual respect’.

If I ‘tolerate’ you, it means that I do not like what you practice and yet I will endure your behaviour. This would mean that nobody will change, and this sort of ‘tolerance’ fosters hypocrisy. On the other hand, if I were to “respect” you, then I would also expect you to “respect” me. If we were to truly replace “tolerance” with “mutual respect”, then there should be reciprocity and equal reverence for both viewpoints. But also, there should be a degree of “deserving” of such respect. In that case, there will be room for change for self-betterment. Mutual respect also demands that we first possess self-respect. Hence, there will be ‘integration’ with the people of differing viewpoints, but there will be no ‘assimilation’. Each and every cultural uniqueness must be preserved and celebrated.

This lecture will have two important outcomes that will be put into action:

i) A conference marking the 100th Anniversary of Jallianwala Bagh Massacre on 13 April 2019, and

ii) A conference on refuting the Aryan/Dravidian Theory developed by the East India Company.

With these two conferences lined up, Rajiv Malhotra will also be soon establishing his Infinity Foundation in UK. We can expect more from him, but we can also contribute ourselves to the Swadeshi Indology by reading Rajiv Malhotra’s books and watching his videos on YouTube.

‘Black Panther’ – Glorification or Appropriation?

be0c24c56c75466ca31e6d8a6b875789.jpg

There were so many things that captured my attention as I sat and watched the ‘Black Panther’ movie from the Marvel series. Firstly, the most captivating thing about the movie was the soundtrack, curated by Kendrick Lamar. Then came the strong African women warriors who guarded the kingdom and treated their duty to be above their own lives. The portrayal of women as on par with the men in the movie was phenomenal, as this is a rare sight on television and on-screen these days. Moreover, this is done effortlessly in the movie. Then came the rare sight of an African making fun of the “white boy”. This was the one movie that will go down in the history as the first major box-office hit movie that portrays the Africans as the superior and advanced race compared to the rest of the humanity. This too was done effortlessly and without sounding too proud. 

After having enjoyed the movie-watching experience thoroughly, I felt the reality sink in my mind. The West has done it again. The process of appropriation is hard to notice at first. But once understood, it will become clear why this is bad. 

Cultural appropriation is the process of taking the elements of a culture that does not belong to you, eliminating all the indigestible bits, adding on digestible bits from your own culture, and then calling it your own ‘interpretation’. It is a simple case of misrepresenting a culture to make it look palatable to the culture that you come from. The West has been doing it for many years now. They took our Yoga, they removed the indigestible parts such as the ‘yamas and niyamas’ (dharma values to be followed before mastering yoga asanas) so that it becomes palatable to the Western community, and then adding on some digestible parts, for example beer, and then calling it “Beer Yoga”. They took our meditation methods and called it spirituality, stress management techniques, etc. The list goes on.

In ‘Black Panther’, the African community has been subjected to the same cultural appropriation by the Western media. Sure, I might be overthinking this as it is just a movie. But cultural appropriation is not always a good thing. Imagine how a Kenyan or a Nigerian would feel when he or she watches this movie. Considering the current position of many African countries, the West has sold them an utopian dream of the potential of African countries through Wakanda, which has never gone through colonisation under the British or the French. The directors and story writers of the Marvel comics and this movie have presented an outsider’s version of what the African culture is all about, be it the rituals, the ancestral worship, etc. Only one South African musician was featured in this movie’s soundtrack, Babes Wodumo, and the movie makers failed to take up this opportunity to highlight the native African talents to the world. To top it all, there was a ‘Black Panther’ premiere held in Los Angeles, South Korea, London, but not anywhere in Africa, apart from a small screening event in Kenya. Imagine a movie that glorifies and celebrates the African heritage, and yet no premier was held in Africa itself. 

Have you guys ever wondered what a movie based on our Hindu epics would look like if the West were to produce it? Would the Indian film industry ever produce movies that show Indians in the superior and dominant position over the “white boy”? These are just some questions for you to ponder. 

Meanwhile the producers of the ‘Black Panther’ movie in India have muted one word from the movie and it is “Hanuman”. One of the characters in the movie, M’baku from the Jabari tribe, says “Glory to Hanuman”. Now, this Hanuman is not the same Hanuman from the Ramayana epic. The name, again, has been appropriated by the writers of the Marvel comic series for Black Panther. According to the Marvel storyline, M’baku belongs to the tribe that worships the Great White Ape as opposed to the tribes that worship the Black Panther. It is a fictional God and bears no resemblance to the Indian deity, Sri Hanuman. While initially I felt ecstatic as I heard a character from an English box-office-hit movie utter the word “Hanuman”, my enthusiasm was quelled as soon as I learned that it was just an appropriated word. Therefore, let us not jump into conclusions on accounts of “intolerance”. Let us respect the decision of the producers to mute this word, no matter what their reasons were. 

Fatwas – The Voice of Intolerance

IMG_0861.JPG

Issuing fatwas has become fashionable nowadays. If a Mufti wants to gain some popularity, all he has to do is issue a fatwa against a popular celebrity like A.R Rahman. The TRP-hungry media news channels immediately go on a rampage of inviting political party spokespersons, journalists, religious leaders and commentators to debate on the fatwas. The media is good at making a mountain out of a molehill in such matters. In this way, the media is only fuelling the Muftis to attain exaggerated heights of popularity, instead of ignoring their fatwas, like how the individuals concerned also do.

According to a recent news article, a Mufti from an influential Muslim body in Bihar called Imarat-e-Shariya , issued a fatwa against the State Minority Affairs minister Khurshid Alam. This time the reason was that Khurshid Alam shouted “Jai Shri Ram” in the state assembly on 28 July 2017, the same day when the Chief Minister of Bihar, Nitish Kumar, won the trust vote. The fatwa says that Khurshid Alam has no place in the Muslim community and that his nikah (marriage) has become null or void. While the minister has avoided and largely ignored the fatwa, the Mufti later on issued a statement saying that the fatwa was pronounced in a personal capacity. Why then, at all, issue a fatwa in the first place, if it is of no use at all to the public?

In Islam, a ‘fatwa’ is a non-binding statement or pronouncement by a qualified Islamic scholar (i.e. a Mufti) that is offered as an “expert’s opinion”. It need not be acted upon, however, it is usually taken as an expert’s opinion, resulting in it having more weight than a random opinion from any ordinary follower of Islam. Hence, in an ideal situation, the Mufti has an important responsibility of issuing meaningful fatwas that help the Muslim society to reform and change according to time and place. For example, in Indonesia, Islamic clerics issued a fatwa banning illegal hunting and wildlife trafficking. Such a fatwa, even though it is not legally binding, is progressive and has the possibility of enacting real change in a country with a majority of population being Muslims.

In a secular and democratic country like India, however, we have only witnessed a slew of silly fatwas issued by questionable Muftis, which have been of no help in bringing about reformation in Islam. While today we have many leftist liberals questioning the intolerance of Hindutva supporters, where are these liberals when such ridiculous fatwas are being issued? Why are they not questioning the intolerance of the Muftis in India? While many of these Muftis are clearly against secularism and democracy, why is there still appeasement politics being played by the politicians and the paid-media? What difference does it make in letting your religious opinion to be known to the public?

Issuing fatwas does not only indicate the height of intolerance amongst the Muslim clerics, it also exposes their blatant disregard for a person’s freedom of speech and expression. Fatwas restrict a person’s freedom of speech and expression and to a certain extent, it is even a violation of human rights. Najima Bibi, who was the first Muslim woman to contest the Manipur elections, has been issued many fatwas in her 15 years of working as an activist. She has been denied the use of a local village pond for drawing water and most recently, she has been denied a burial space. People associating with her and communicating with her have also been warned that they will face the same fatwa. Such non-binding “opinions” issued by the Maulvis can have potentially devastating consequences for Najima if she were not a strong-willed woman who largely ignored the fatwas issued against her.

Fatwas are not to be misconstrued and allowed to be continued as part of the “freedom to practice one’s religion” clause. What the fatwas are doing is that they are dividing this Nation into believers and non-believers, just like how their Quran does. In June 2017, a congregation of Muslims in Tamil Nadu issued a fatwa against a woman’s father for approaching the High Court to obtain an interim stay on the triple talaq pronounced by her husband, citing that the father should not have approached the Kafirs (i.e. the High Court Judges) for matters relating to the Sharia. This fatwa blatantly denigrated the judiciary and the sanctity of the law. The divisive attitude, the “them-versus-us” mentality and the intolerance of the Muslim clerics, who dictate the Sharia, are largely the reasons why fatwas are unwelcome and not needed. The media should not be giving any publicity and unwanted attention to such Muftis.

Is The MASUKA Fiasco A Distraction

58d257ca92a438bedf647c521bc4c641.jpg

Source: Yahoo News India

The National Campaign Against Mob Lynching (NCAML) had organised a rally for the Manav Suraksha Kanoon (Masuka) pledge on 12 July 2017. The Masuka law is an anti-mob lynching law proposed for the protection of human lives against crimes perpetrated as mob lynchings. About 30 participants of the rally were detained by the Delhi Police according to this article on FirstPost.

First of all, the Award Wapsi Brigade and the liberals of the media world are devoted proponents of the Masuka law. This brigade is well known for its animosity against Hindus, which may not be obvious due to the liberal and secular garbs they utilise to hide their distaste for the right-wingers. As a result, this entire campaign of ‘Stop Mob Lynching’ has been enacted and on-going for the past 1-2 months in a very systematic manner. The liberals have joined hands to enact a law that will inevitably be needed for themselves in the future, because as we know, the left voice is in its last leg.

This stump in the plan towards enacting the Masuka law is surprising. We have to accept that the liberals are also intelligent, and they very well know how to play victims. Their seamless planning in the introduction of the draft Masuka bill and successful online campaigning, makes one think that they would not have organised any protests or rallies without obtaining the correct permission. Therefore, when the rally that was supposed to happen in Jantar Mantar was moved to outside the parliament, then we have to concede that this was a deliberate attempt to distract and politicise the group’s pledge and their campaign against mob lynchings.

Masuka is a law that is especially being drafted and proposed to protect the minorities in India. Instead of Manav Suraksha Kanoon, they could have named it as Minorities Suraksha Kanoon. Anas Tanwir, a lawyer and one of the key members of the drafting committee for Masuka, said in an interview with TwoCircles.net, “It is a specialized law. Because in many cases of lynching it was evident that cow or beef was secondary but identity of the victim was primary reason of their targeting.” When Tanwir says ‘identity of the victim’, what he means is the religion of the victim. Therefore, it is obvious that Masuka is a law for the protection of the minorities, aka Muslims. The BJP, RSS and VHP often get blamed for playing communal politics, but one has to wonder who here is actually playing communal politics.

A detailed inspection of the Masuka draft bill reveals several sections that may already be provided by other laws in the Criminal Acts / Sections in Indian Penal Code. Certain sections of the draft bill do not have any relation whatsoever to the mob lynchings. For example, Section 10 of Chapter V titled “Other Offences and Punishments Thereof”, described the punishment for dissemination of offensive material as follows:

Notwithstanding anything contained in any other law for the time being in force, whoever publishes, communicates or disseminates by any method – physical or electronic, any offensive material, shall be punished with imprisonment of either description for a term of not less than one year which may extend to three years, and with fine which may extend to fifty thousand rupees.

The above law has been inserted into a dubious section of the bill, calling into question the qualifications of the drafting committee. If the Masuka law, which is the Minorities Suraksha Kanoon, ever comes into fruition, this law will stifle the freedom of speech and freedom of expression, which are so cherished by the liberal brigade.

We can only come to the conclusion that the Masuka bill may not even be enacted. Unless of course if the Congress comes back to power, then there is no doubt what is going to happen. The appeasement mentality of the Congress geared especially towards the minorities and the liberal media, is enough to secure this Minorities Suraksha Kanoon. In the meantime, one has to reflect on why the NCAML is deliberately creating a ruckus to gain publicity and instigating the Central government to act. All we can conclude is that this entire ‘Stop Mob Lynching’ brigade is creating a distraction from larger issues at hand, especially to do with the encroaching Islamic terrorist and Marxist problems in India. It would be wise if the Central government does not give much fuel to this burning fire.