Melbourne – First Solo Trip

Melbourne is one of Australia’s most vibrant and exciting cities, with a rich culture and plenty of things to see and do. It is also one of the places I did not visit when I was living in Sydney back in 2011. So I decided that Melbourne is where I should commence my first solo trip. It is not like I have never travelled alone, but this is the first place I travelled in which I did all the planning, booking and staying alone, without any companion traveling with me or living in that other country.

I landed on a cold rainy Monday morning on the 27th March 2023, and took a cab to my hotel. My stay at the Somerset was so pleasant and convenient because it was situated right in the CBD’s Elizabeth Street! I took the first day just to explore my surroundings and call off the day earlier due to overnight flight and lack of sleep.

The next morning, I took a guided tour to the Yarra Valley, with Go West Tours. Go West Tours provides great value small group tours from Melbourne to Melbourne’s most popular day touring destinations. For Melbourne visitors, I highly recommend checking out their website or on Klook for day tours in Melbourne to scenic and iconic places like the Great Ocean Road, Yarra Valley, Phillip Island, Grampians, etc. They organise excellent tours, offering pickup and drop off services at the hotel where you are staying. Their friendly guides provided us with so much insights into the places we were visiting. For solo travellers like me, this was the best choice unless you know how to drive, then you can rent a car to get to these places.

Yarra Valley is a renowned wine region located just outside of Melbourne. The Yarra Valley is known for its cool climate wines, including Chardonnay, Pinot Noir, and sparkling wine. We visited the Balgownie Estate, Rochford Wines and other farms. One of the most memorable wineries we visited was Yering Station, a historic estate with stunning views of the valley. We tried several of their award-winning wines, including a delicious Pinot Noir and a refreshing sparkling wine.

After a day touring the countryside estates, I took a day off for sight-seeing in the city. I spent the rainy Wednesday morning in the Melbourne Museum.

The First Peoples exhibit at the Melbourne Museum is an important and comprehensive showcase of the rich history, culture, and contemporary lives of the Aboriginal peoples of Victoria, including the Kulin Nation. The exhibit is divided into several sections, each exploring different aspects of Aboriginal culture and history. One section is dedicated to the creation stories of the Kulin Nation, which explain the origins of the land, animals, and people. Another section focuses on the traditional way of life of the Kulin people, including hunting and gathering practices, food and medicine, and the important role of storytelling and ceremony in Kulin culture. Visitors can see examples of traditional tools, weapons, and clothing, as well as displays of contemporary art and cultural objects.

The exhibit also covers the impact of European settlement on the Kulin people and other Aboriginal communities in Victoria. This includes the devastating effects of disease, violence, and forced removals, as well as the ongoing struggles for land rights, self-determination, and reconciliation. Overall, the First Peoples exhibit at the Melbourne Museum is a powerful and important tribute to the resilience, creativity, and enduring cultural heritage of the Kulin Nation and other Aboriginal peoples of Victoria.

Next, I visited the Shrine of Remembrance. The Shrine of Remembrance is a major landmark and war memorial located in Melbourne, Australia. It was built in the 1920s to honor the service and sacrifice of Australian men and women who have served in wars and conflicts since World War I. The sanctuary houses a number of commemorative works, including sculptures, stained glass windows, and inscriptions, that pay tribute to different aspects of Australian military history and culture. One of the most notable features of the Shrine is the Shrine Reserve, a large parkland area that surrounds the building. The Reserve includes several memorials and monuments, including the Eternal Flame, which is a tribute to Australian soldiers who have died in service. It was such a calm and serene place for an afternoon visit.

Another place that you must visit is the Skydeck.

Before visiting the Skydeck, make sure you buy the ticket online. You can just walk in if you had already purchased the ticket online. Once you reach the 86th floor, you get to see a stunning view of the Melbourne city!

I went to the Skydeck close to the sunset time, but I was not able to stay to watch the sunset. I had to walk back to my hotel to have an early night as I needed to get up earlier the next day.

My next stop was the Great Ocean Road, one of the world’s most scenic coastal drives. I joined Go West Tours and set off on a journey along the rugged coastline. We passed through charming seaside towns, saw stunning coastal views, and made a stop at the iconic Twelve Apostles.

The Twelve Apostles is a collection of limestone rock formations located on the southern coast of Victoria, which were formed over millions of years by the erosive forces of the ocean. Despite their name, there were never actually twelve stacks – the original name referred to the number of features visible from the land, which included other smaller stacks and formations that have since eroded away. Today, there are eight main stacks remaining, which rise up to 45 meters (148 feet) above the ocean. The stacks are made of limestone, which gives them their distinctive white color, and are constantly changing due to erosion from wind and waves.

One of the highlights of the trip was visiting the Loch Ard Gorge, a stunning natural formation named after a ship that wrecked off the coast in the 19th century. The gorge is a beautiful place to explore, with towering cliffs, pristine beaches, and crystal-clear water.

The story behind Loch Ard Gorge is one of tragedy and survival. In 1878, a British clipper ship named the Loch Ard was traveling from England to Melbourne with more than 50 passengers and crew on board. The ship was carrying valuable cargo and had been making good time, but in the early morning hours of June 1, it hit a reef near the coast of Victoria and began to sink. Despite the efforts of the crew and passengers, only two people managed to survive the wreck: a young Irish woman named Eva Carmichael and a sailor named Tom Pearce. They were washed ashore in the nearby Loch Ard Gorge, which takes its name from the ship. Eva and Tom were stranded on a narrow beach surrounded by steep cliffs and turbulent waters. Despite the dangerous conditions, Tom was able to climb the cliffs and find help, and the two were eventually rescued and taken to safety. The tragedy of the Loch Ard wreck and the heroic survival of Eva and Tom captured the attention of the public and became a celebrated and romanticized story of survival and resilience.

After a long day, driving over 200 kilometers to and from the Great Ocean Road, I returned back home at night. The next day on Friday was the last day in Melbourne before I left to Singapore. On this day, I went to the Royal Exhibition Building for the International Flower & Garden Show. The show typically features large-scale floral displays, garden exhibits, landscape designs, and horticultural demonstrations by local and international experts.

Overall, my first solo trip to Melbourne and the surrounding regions was an unforgettable experience. From the stunning coastal views along the Great Ocean Road to the delicious wines of the Yarra Valley, there was no shortage of things to see and do. Nearing the end of my trip, I felt I could have stayed a bit longer to explore more places and paced myself nicely. Typically 8-10 days is ideal for any trip to a new country that you have previously never visited. Now that I have gotten a taste of travelling alone, I wish I could replicate this experience with other places around the world. My sights are set at Japan, New Zealand and maybe London. These are experiences that are priceless and I was glad to have planned this trip to Melbourne!

Paris Trip – The Pantheon

(This was a long overdue post that I must have written long back in 2017 when I travelled to Paris. I am way behind in my writings and hence, I am editing some of my drafts…)

The Pantheon, often called the Temple of the Nation, is the resting place of the great minds of France, as they are consecrated, or “pantheonized” here. Many famous icons of the French history and culture lie in this beautiful crypt, decorated by the commemorative sculptures and paintings that echo their achievements.

Originally, the Pantheon was built as a church dedicated to St. Genevieve (patron saint of Paris in the Roman Catholic and Eastern Orthodox traditions), but it was later converted into a secular mausoleum of the great minds of France, modelled loosely after the Pantheon in Rome. The Latin Quarter, where the Pantheon sits, is known for its student life, lively atmosphere and bistros. It is also home to many higher education establishments. How apt that the Temple of Great Minds is placed amidst the bustling knowledge centre!


The pediment of the Pantheon reads as follows: Aux grands hommes, la patrie reconnaissante (“To the great men, the grateful homeland”). To the left are figures of distinguished scientists, philosophers, and statesmen, including Rousseau, Voltaire, Lafayette and Bichat. To the right is Napoleon Bonaparte, along with soldiers from each military service and students in uniform from the Ecole Polytechnique. Great people of France, considered to be National Heroes, are buried in this Pantheon, as a tribute to them by the whole nation. 


The architecture seen in the above image is modelled after a Greek temple, featuring Corinthian columns and sculpted bas-reliefs. The two reliefs over the main doors seen in the image above, were commissioned during the Revolution. They represent the two main purposes of the building: “Public Education” (left) and “Patriotic Devotion” (right). This beautifully shows how the left and right political ideologies come together for the upliftment and development of a great nation. 


The Pantheon’s major work of sculpture stands in back where the altar used to be. It’s called La Convention Nationale and is the creation of Francois-Léon Sicard. It features soldiers on the right of Marianne, the symbol of France, and members of the National Convention on the left. It was this National Convention who ordered the executions of Louis XVI and his wife Marie Antoinette in 1793. To understand why the monarchy came under severe criticism and revolts by the Parisians, you need to just read the history of the Palace of Versailles. Both Louis and Marie Antoinette were frivolous when it came to hoarding riches, leading towards much of public resentment. Hence, the National Convention was the first French government organized as a republic, abandoning the monarchy altogether.

Once you enter the Pantheon, you will arrive at the central dome where you will find something interesting. In 1851, physicist Leon Foucault had demonstrated the rotation of the earth by constructing a 67-metre (220 ft) Foucault pendulum beneath the central dome.


By the mid-1800s, many people did believe that the Earth rotated after finally accepting that the Earth rotates around the Sun. But it was still hard to prove this in a clear and easy way, and that is where Leon Foucault comes in. The Foucault’s pendulum keeps oscillating (because the ceiling of the Pantheon is rotating along with the Earth) and at the same time turning its swing positions clockwise as it oscillates.

As you walk past the central dome, you get a beautiful panoramic view of the Pantheon, with many paintings. In 1816, Louis XVIII of France restored the entire Pantheon to the Catholic Church. Then in 1822, Francois Gerard was commissioned to decorate the pendentives of the dome with new works representing Justice, Death, the Nation and Fame. After every revolutions following that, the Pantheon kept changing forms from a Church to a Mausoleum. Finally in 1881, a decree was passed to transform the Church of Saint Genevieve (i.e. the Pantheon) into a mausoleum again.

Many national heroes, statesmen and stateswomen from France have been interred in the crypts below the Pantheon. Nobel laureates physicists and chemists Marie Curie and Pierre Curie are worth mentioning here, along with many other notables of French philosophers, scientists and great thinkers. In 2007, President Jacques Chirac unveiled a plaque in the Pantheon to more than 2,600 people recognised as Righteous Among the Nations by the Yad Vashem memorial in Israel for saving the lives of Jews who would otherwise have been deported to concentration camps. The tribute in the Pantheon underlines the fact that around three-quarters of the country’s Jewish population survived the war, often thanks to ordinary people who provided help at the risk of their own life.

Why the Dalits thanked the British Government…

It is very important to study history from all angles, because what we constitute as the past or the truth, consists of multiple perspectives. With this in mind, one has to be open-minded when it comes to studying and understanding our history. When it comes to Indian history, there are multiple sides to it, and in this article, we are going to look into why the Dalits stood at the side of the British Government. It is important to understand what role conversion plays in our history, so that we can make amends to the mistakes committed in the past. If Hindus start to understand the history of our Dalit Movement, we will start empathising with them, then we can begin to make amends and finally abolish the anti-Hindu outfits that serve as an obstacle for Hindu unity.

How did the Depressed Classes or Dalit Movement begin? How did it develop? Is it possible to pinpoint stages of development in the movement?

The first stage in the Dalit Movement was mass conversion, especially to Christianity. This was the most significant step the Dalits took in the 19th century to improve their lot. This stage may be dated from the 1860’s or 1870’s through the 1930’s. The Dalits themselves took the initiative in conversion. Usually a depressed class community or a portion of it in a particular village decided to convert and then encouraged their friends and relatives in neighbouring villages to convert as well. This they did because they thought conversion would be good for their people. The primary motive in this attempt seems to have been social and psychological; a chance to move up by moving out of the caste system, a chance to acquire helpful friends outside the village, and a new sense of one’s own worth, dignity and self-respect which came with conversion.

What came of this attempt? The converts continued in the same village, under the same landlords doing many, but not all, of the things they did before conversion. A few children had the privilege of receiving education and left the village, as a mission employee afterwards. Conversion often raised the converts in the esteem of the landlords, but did not remove the problem of poverty. Thus, conversion to Christianity did not provide a total solution to the problems of the Dalits.

The second stage of the Dalit Movement began around 1900 and went up to 1955, characterised by caste Hindu efforts to improve the conditions of the Dalits. This was, at first, done as voluntary social service through organisations such as the Depressed Classes Mission (1906), Harijan Sevak Sangh (1932) and so on. Later it acquired a political dimension when Hindu reformers used the agency of Government, particularly after 1937, to pass laws and to finance and or administer programmes for the welfare of the Dalits. These attempts by the caste Hindu reformers seemed to have had three motives: humanitarian-nationalist; to prevent conversion; political.

The third stage of the Dalit Movement, which can be dated from the 1920’s to the present, is characterised by self-assertion and self-reliance on the part of the depressed classes themselves. This has taken a number of organisational forms such as All India Adi-Dravida Maha Jana Sabha, The All India Depressed Classes Conference, etc.

What was the role of the leaders of the Depressed Classes Movement?

While the Dalit Movement in Madras Presidency lacked resources, internal cohesion and leadership, yet some of the leaders who were nominated/elected to the Madras Legislative Council during the 1920’s, 30’s and 40’s played a vital role in the legislative body.

Perunthalaivar M.C. Raja

M.C. Raja, a nominated Dalit Member in the Madras Legislative Council and later in the Central Assembly, pioneered the cause of the Dalits in the legislatures, and he was also the President of the All India Depressed Classes Conference. He raised innumerable questions which concerned the Dalits in the Madras Legislative Council. In 1919, M.C.Raja recommended in the Legislative Council that Panchamas (i.e. Dalits), should be admitted in all schools. In 1922, he proposed that scholarship amount given to the Dalits should be increased. He ran a hostel for the Dalit children at Madras. In the Legislature, Raja also recommended that candidates should be selected for appointment as constables and sub-inspectors from among the Dalits. In 1923, he demanded that 20 seats should be set apart to his community in the Madras Legislative Council and that they should be nominated by the Government, not by the ministers. He also introduced a bill for the abolition of untouchability in 1933.

Another leader who battled for the Dalits in the Legislature was R.Veerian. Veerian was a native of Coimbatore and a nominated member in the Madras Legislative Council, raised a number of pertinent questions concerning the interest of the Dalits. For instance, in 1925, he recommended that Dalits should be admitted in public management schools. Verian presided over the 8th Conference of the Depressed Classes Adi Dravidas. This conference requested the Government to make secondary education free as far as the depressed classes were concerned and to award scholarships to deserving Adi Dravida pupils without making age reservation.

The other Dalit leaders who took up the cause of that community inccluded: A.S.Sahajanandam, L.C.Guruswamy, R.T.Kesavelu, and M.C. Madurai Pillai. These leaders, it would not be incorrect to day, were to a great extent reflecting the aspirations of the Dalits or, at least, the educated members of that class. The role of the leaders in the legislature and outside at conferences suggest that during the period between 1919 to 1939, the Dalits were getting class-conscious and were attempting class organisation and endeavoured to establigh themselves as a social group with distinct political interests entitles to special consideration by the Government.

As to their ideology, one could say that they did not have a clear ideology, except that they wanted to better the condition of their fellowmen. They seem to have placed their major reliance upon the belief that the British Government would come to their aid. The first resolution, moved from the chair, in both the conferences referred to in this articles, was a vote of thanks to the British Government.

This kind of “homage” needs to be understood in the context of non-brahmin rule in Madras presidency to which the Dalits were not favourable. Home Rule meant, in that context, enslavement of the Dalits by the high caste non-brahmins. This political concern was expressed with a renewed vigour by 1930. When the prospect of further advancement towards self-Government was becoming clearer, the leaders of the Depressed Classes repeated in conferences that in the interest of the Dalits, the British Government should not part with power because Congress Raj meant (to them) crushing the Adi Dravidas.

Indian history has always bemused me

In Isaiah Berlin’s work called, “The Hedgehog and the Fox: An Essay on Tolstoy’s View of History”, he explains that Tolstoy was driven by a “desire to penetrate to first causes, to understand how and why things happen as they do and not otherwise.” If we know how the world really works, we know everything, but of course, it is not that simple. Tolstoy believed that the history does not reveal causes; it presents only a blank succession of unexplained events. This is why the Indian history bemuses me.

It is said that in any story there are many different ways of interpreting it. History is the same, in the sense that there are many perspectives to consider. Finding truth in history is about understanding that this truth is not absolute. In this sense, truth is based on perspective. The perspective of the person who captured it and the person interpreting it, and the perspective of the translators and editors and primary sources.

If you read the mainstream history textbooks, it will teach you about the Nationalist Movement and the freedom struggle in India. They also claim that the leader of the freedom struggle was Gandhi, and the perspective of the freedom struggle history is mainly offered to us from Gandhi’s point of view, with Gandhi being the central theme. The other important influential leaders would be the side characters.

Ramesh Chandra Majumdar was a historian and professor of Indian history, who is the author of the three volumes of the book “The History of the Freedom Movement in India.” When the Government of India set up an editorial Committee to author a history of the freedom struggle of India, he was its principal member. But following a conflict with the then Education Minister, Maulana Abul Kalam Azad, on the Sepoy Mutiny, he left the government job and published his own book, “The Sepoy Mutiny & Revolt of 1857.” According to R.C.Majumdar, the origins of India’s freedom struggle lie in the English-educated Indian middle-class and the freedom struggle started with the Banga Bhanga movement (first partition of Bengal) in 1905. His perspective of the History of Indian freedom struggle will be different.

Similarly, when you read the works of Dr. B.R.Ambedkar, especially “Volume 9 – What Congress and Gandhi Have Done To the Untouchables”, you will get another perspective of the Indian history pertaining to the freedom struggle. After reading this volume, I realised and gained greater appreciation about history and how different perspectives make us re-think about what constitutes truth, when it comes to humans and their ways of conducting themselves. Dr. Ambedkar had great concern about the status of the Scheduled Castes (SC) and Scheduled Tribes (ST), if the British were to leave India after bestowing independent status to the Country. It was evident that he openly opposed Gandhi and the Congress on this point, because they did not worry about what will happen to the SC/ST people in terms of their livelihood, their rights to basic necessities and their dignity, after the British left.

Reading different perspectives of the history gives you more room for thought and reflection. Yet it may also confuse you, and make you wonder which version of it is the truth. There are historians who claim Tipu Sultan a nationalist hero and the Peshwas who sided with the British as the villains who led the way towards India becoming a British colony. And then there are historians who list the atrocities committed by Tipu Sultan against the Hindus and Christians (non-Muslims), and the Peshwas as brave warriors who fought against the barbaric Mughal ruler. Eminent historians like R.C. Majumdar go a step further and analyse history. He claims that India was not under colonial rule for two centuries, but it was under colonial rule even about four centuries prior to that, since the Mughal rule started. The war between the Peshwas and the Tipu Sultan simply led to the transfer of authority to rule India from the Mughals to the British.

Currently, I am reading R.C.Majumdar’s “History of the Freedom Movement in India.” It is an interesting read, because the author provides his perspective of the history very clearly, with a nationalist touch. My strongest recommendation for his works to all of you who wish to get a clear perspective of our Indian history.

Tharoorism on Hinduism

(Published as Facebook Post on 19 October 2018.)


“The fundamental element that makes Hinduism a unique religion is that there are no fundamentals. We have no single sacred book, no single religious hierarchy. There is no faith on the planet that allows such diversity of interpretation and practice as Hinduism. And that is its essence and great strength.” – Shashi Tharoor, during an event that was held last week, called “Tharoorism” at the Kasauli Lit Fest.

This pretty much sums up Tharoor’s understanding of Hinduism.

When asked by an audience member on how we can derive strength from the precepts of Hinduism that can help us to face life on a day-to-day basis, Tharoor had no straight answer. Instead, his interviewer, Rajiv Mehrotra, had to chime in with Swami Vivekananda’s philosophy of four paths (i.e. Karma yoga, Jnana yoga, Raja yoga and Bhakti yoga).

So I wonder what qualified Tharoor to write a book about Hinduism, when he cannot even give a simple straight answer to the audience on how he can derive strength from Hinduism as he practices it. Why even name his book, “Why I Am A Hindu” when he doesn’t even know how to be one?!

How can I derive strength from Hinduism? What should I do on a day-to-day basis to be a “good Hindu”?

Tharoor says you should simply ‘do your duty’, as it is what the Bhagavad Gita says. He also expressed a very misleading statement from the Bhagavad Gita. That is, one should do their duty without expecting any rewards. This is an amateur understanding of the Gita. In truth, what Sri Krishna says in the Gita is that you should do your svadharma, which is under your control. The result, on the other hand, is not in your control. Hence, you should simply do your svadharma and leave the results be whatever it turns out to be. Accept the results as Ishwara prasaada and move on. Tharoor couldn’t even explain this in simple English. A man who claims to have read many books in his pursuit of Jnana Yoga is not even able to explain simply the essence of the Bhagavad Gita. He cannot even explain the essence of Hinduism other than using the words “tolerance” and “acceptance”. So let me attempt.

The essence of Hinduism is “Dharmo Rakshati Rakshitah”. What we call “duty” is actually your Svadharma, that is your duty as a son/daughter or husband/wife or father/mother. What we call Dharma is the Yamas and Niyamas, which can be found in any Dharmashastras:

Yamas (universal values, compulsory to follow):
1. Ahimsa or Non-injury
2. Satya or Truthfulness
3. Asteya or Nonstealing
4. Brahmacharya or Sexual Purity
5. Kshama or Patience
6. Dhriti or Steadfastness
7. Daya or Compassion
8. Arjava or Honesty
9. Mitahara or Moderate Diet
10. Saucha or Purity

Niyamas (not universal, optional):
1. Hri or Modesty
2. Santosha or Contentment
3. Dana or Charity
4. Astikya or Faith
5. Ishvarapujana or Worship of the Lord
6. Siddhanta Sravana or Scriptural Listening
7. Mati or Cognition
8. Vrata or Sacred Vows
9. Japa or Incantation
10. Tapas or Austerity

Why should I follow all this Dharma? What is in it for me? Well, the phrase “Dharmo Rakshati Rakshitah” is sufficient to explain that when you protect Dharma (by following it), it will in turn protect you from misery, suffering and pain.

In Ramayana, Sri Rama beautifully says that Dharma is nothing but repaying of our debts.

-> We owe a huge debt to our parents and ancestors for our current body and existence. Hence, we pay obeisance to them. We seek our parents’ blessings. We offer tarpanam for our ancestors.
-> We owe a huge debt to our Rishis, who gave us knowledge through our shastras. Hence, we study the scriptures and also help to spread this knowledge to others.
-> We owe a huge debt to this Bhoomi, Mother Earth. Hence, we take care of our environment.
-> We owe a huge debt to Ishwara for blessing us with this life, and hence, we offer prayers to Ishwara.
-> We owe a debt to our fellow human beings and other creatures. Hence, we also ensure to take care of them through works of charity.
Doing our Dharma is nothing but repaying our debts. We are simply expressing our gratitude.

Rituals (i.e. puja, tarpanam, yajna) cannot be divorced from knowledge. You will not achieve much when your pursuit of knowledge is devoid of rituals. Many people find themselves to prefer the intellectual pursuit of knowledge about Vedanta, Yoga and Hinduism in general. But they look down on the rituals of Hinduism as something superstitious, bogus or unnecessary. This is because these so-called “liberals” have rarely been taught the value of rituals and the reasons behind them. Rituals, especially yajna, is the most important part of Hinduism. It is from yajna that philosophy is born, not the other way around. When you master the yajna, you can master the knowledge.

But we are quick to jump to the intellectual pursuit, without even glancing at the rituals portion of Hinduism. Rituals are fundamental to Hinduism and they cannot be skipped. This is how you derive strength from Hinduism. Through rituals. They strengthen your body and mind. Knowledge only comes at the end, just like how Upanishads are placed at the end portion of the Vedas. This is something that the Tharoorians and the so-called “liberal” Hindus do not understand!

Simply think about Arjuna and what he went through in life, before facing the battle of the millennium and becoming the recipient of the invaluable knowledge from Sri Krishna, that which we today call the Bhagavad Gita! Arjuna went through hundreds of rituals, penances, and yajnas! All of which made him physically and mentally strong and qualified enough to receive the secret knowledge. Before setting off into our own intellectual pursuits into Vedanta (devoid of rituals in our life), we should ask ourselves “am I qualified like Arjuna?”. 🙏

‘பெண்களின் மாதவிடாய் என்பது தீட்டு’ – உண்மை என்ன?

பண்டைய காலத்தில் இந்து மதத்தில் மட்டும் அல்ல, மற்ற மதங்களிலும், பெண்கள் மாதவிடாய் காலத்தில் தேவாலயங்கள்/மசூதிகளுக்குப் போகக்கூடாது, மற்றும் பைபில்/குரான் புத்தகங்களைத் தொடக் கூடாது என்ற விதிமுறைகள் இருந்தன. இது எதனால் இப்படி இருந்தது என்று நீங்கள் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்த்தால் உங்களுக்கே புரியும். இன்று நம் வசதிவாய்ப்புகள் பெருகிவிட்டன. கோடெக்ஸ், விஸ்பர் என்று பல ப்ரோடக்ட்ஸ் நம் வசம் இருக்கின்றன. நாம் நம்மை சுத்தமாக வைத்துக்கொள்ளும் அளவில் வசதிகளைச் செய்துக்கொண்டோம். ஆகையால் இன்று பெரும்பாலான பெண்கள் மாதவிடாய் காலத்திலும் கூட, தேவாலயங்களுக்கோ, மசூதிக்கோ, இல்லை கோவிலுக்கோ செல்கின்றனர். அது ஒவ்வொருவருடைய தனிப்பட்ட சுதந்திரம் என்று ஆகிவிட்டது.

மற்ற மதங்களை விட்டுவிடுவோம். இந்த பெண்களின் மாதவிடாயை தீட்டு என்றா நம் இந்து தர்மம் கூறுகிறது? மாதவிடாயின் போது பெண்கள் என்ன தீண்டத்தகாதவர்களாக கறுதப்படுகிறார்களா? மாதவிடாய் காலத்தில் பெண்கள் கோவிலுக்கு போகக்கூடாதா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்ய நீ யாரு???? சாமி கும்பிடரது பெண்களுடைய உரிமை இல்லையா??? அவங்க கோவிலுக்கு போவாங்க போகாமலும் இருப்பாங்க, அதை கேட்க நீ யாரு??? – இப்படி எல்லாம் கேள்விகள் கேட்பவர்களுக்கு ஒரு இந்து பெண்ணாகிய நான் பதில் கொடுக்கிறேன். சற்று பொருமையாக இதை படித்து புரிந்துக்கொள்ளுங்கள். கோவில்கள் விஷயத்திற்குள் போவதற்கு முன்பு, இந்த மாதவிடாய் காலம் பற்றி கொஞ்சம் அவசியம் நீங்கள் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆண்களும் கூட இதை தெரிந்துக்கொள்வது நல்லது.

மாதவிடாய் என்பதை சமஸ்கிரத மொழியில் “ரஜஸ் ஷ்ரவா” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘ரஜஸ்’ என்பது இரத்தத்தைக் குறிக்கிறது, ரஜோ குனத்தையும் குறிக்கிறது. “ஷ்ரவா” என்பது ஓட்டத்தை குறிக்கிறது. அதாவது, இரத்தத்தின் ஓட்டம் (flow of blood) என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். இது ஏன் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே.

ஆயுர்வேத சாஸ்திரங்கள் மற்றும் மருத்துவ சாஸ்திரங்கள் பலவும் பெண்களின் மூன்று முக்கியமான உயிரியல் செயல்பாடுகளைப் பற்றி விரிவாக விளக்கியுள்ளன:

1) Menstruation – முதல் மாதவிடாய், அந்த காலங்களில் பெண்கள் தங்கள் உடல் நலத்தைப் பேணிக்காக்க என்னென்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான செய்முறைகள் மற்றும் மாதவிடாய் நிறைவு பெரும் காலத்தில் ஏற்படும் பிரச்சினைகள்,
2) Pregnancy – கர்பினி பெண்களுக்கான பராமரிப்பு விஷயங்கள்,
3) Post-partum care – குழந்தை பெற்ற பிறகு பெண்கள் எப்படி தங்கள் உடல் நிலையை பேணிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கான விளக்கங்கள்.

இந்த சாஸ்திரங்களை எல்லாம் இயற்றியது ஆண்கள் தானே என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அக்காலங்களில் எதுவுமே எழுத்து வடிவில் இல்லை என்பதை நீங்கள் முதலில் உணர வேண்டும். நம் முன்னோர்கள் எதையுமே எழுதி வைக்க வேண்டும் என்று எண்ணியதில்லை. இந்த விஷயங்கள் அனைத்துமே வம்சாவழியாக (அதாவது தாயிடமிருந்து தன் பெண் குழந்தைக்கு) வாய் வார்த்தைகள் வழி (oral tradition) வந்த அறிவுரைகள் தான்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் நூற்றில் 80 பெண்களுக்குக் காலம் தவறிய மாதவிடாய் (Irregular periods) பிரச்சனை இருக்கிறது. நமது கர்ப்பப்பையிலோ அல்லது சினைப்பையிலோ நீர்க்கட்டி (PCOS – Polycystic ovary syndrome), ஹார்மோனின் சமமற்ற நிலை என்று இதற்கு நிறைய காரணங்கள் இருக்கின்றன. இதுபோன்ற ஒழுங்கற்ற மாதவிடாயினால், குழந்தை பெறுவதிலும் சிக்கல் வருவதை அதிகமாக இருப்பதை பார்க்கிறோம். நம்முடைய உணவு முறை மாற்றம், லைஃப் ஸ்டைல் சேஞ்ச், மன அழுத்தம் தான் இதற்கு முக்கிய காரணமாக இருக்கிறது.


ஆனால் இந்த பிரச்சினைகள் எல்லாம் அக்காலத்து பெண்களுக்குச் சமாளிக்க கைவசம் ஆயுர்வேத ஞானம் இருந்தது. அறிவியல் என்ற ஒன்று வருவதற்கு முன்பே நம் முன்னோர்களுக்கு இந்த விஷயங்கள் அனைத்திலும் புரிதல் இருந்தது என்பது ஆச்சரியத்திற்குரியதே. இன்று, அறிவியலும் ஆயுர்வேதத்தை ஆதரிக்கிறது. அந்த வகையில் “Rajaswala Paricharya: Effect on Menstrual Cycle and Its Associated Symptoms” என்ற ஒரு அறிவியல் ஆய்வின் முடிவுகள் பெண்களுக்கு நல்ல விதமாக அமைந்துள்ளன.

இந்த ஆய்வில் 30 ஆரோக்கியமான பெண்கள் கலந்துக்கொண்டு ஆயுர்வேதத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் சில விதிமுறைகளை தங்களால் முடிந்தவரை ஒரு ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்பற்றினர். அந்த விதிமுறைகள் இதோ:

1. உரத்த குறளில் பேசக்கூடாது. அதிகமாகவும் பேசக்கூடாது.
2. அதிக வேலை செய்யக்கூடாது, ஓடக்கூடாது, நீண்ட தூரம் நடக்கக்கூடது. ஓய்வு அவசியம். அதே சமயம் ஒரே இடத்தில் அதிக நேரம் உட்காரந்திருக்க கூடாது.
3. அளவாக உணவு உட்கொள்ள வேண்டும், எண்ணையில் பொரித்ததை சாப்பிடக்கூடாது. முடிந்தால் சைவ உணவு சாப்பிடவும்.
4. பகலில் தூங்கக் கூடாது.
5. உடல் உறவு வைத்துக்கொள்ள கூடாது.

இந்த ஆய்வில் கலந்துக்கொண்ட 30 பெண்களில், 24-25 பெண்களுக்கு மாதவிடாய் காலத்தில் வரும் பிரச்சினைகள் நிறைவே குறைந்து காணப்பட்டது என்றனர். இந்த ஆய்வின் முடிவுகளை நீங்களே தேடி படித்து தெரிந்துக்கொள்ளலாம்.

ஒரு பெண்ணின் உடலிலிருந்து 50-80மிலி இரத்தம் வெளியேற்றப்படுகிறது இந்த 3-5 நாட்களில். ஆகையால் அவளின் உடலில் இருக்கும் ரஜஸ் என்ற சக்தி குறைகிறது. இதற்காகவே பெண்கள் இந்த காலத்தில் அதிக வேலை பழு எடுத்துக்கொள்ள கூடாது என்று ஆயுர்வேதமும் அறிவியலும் கூறுகிறது. வாதம் மற்றும் கஃபம் தோஷங்களுக்கான நிவாரணத்திற்கே இந்த அறிவுரைகள். உடலில் அக்னி சக்தி குறைந்திருப்பதால் ஜீரன சக்தியும் குறைந்து இருக்கும். ஆகையால் தான் அதிகம் அஜீரனம் உருவாக்கும் உணவை உண்ண வேண்டாம் என்று கூறுகிறது நமது ஆயுர்வேதம். பத்திய உணவு சிறந்தது.

காலில் காயம் பட்டு இரத்தம் சிந்திய ஒருவர் ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு தன்னை எப்படி தேற்றிக்கொள்வாரோ, அதுபோல ரஜஸ் ஷ்ரவா என்பதும் கர்ப்பப்பையில் ஏற்பட்ட காயம் தான், அதற்கும் ஓய்வு தேவை என்று நமது ஆயுர்வேத சாஸ்திரம் கூறுகிறது. நமது உடலில் இருக்கும் வாதம் பித்தம் மற்றும் கஃபம் என்ற மூன்று தோஷங்களும் சமநிலையாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான் ஆயுர்வேத சாஸ்திரத்தின் குறிக்கோள். மாதவிடாய் காலத்தில் இந்த தோஷங்கள் சம நிலையில் இருப்பதில்லை. அதை சரி செய்யத்தான் இந்த விதிமுறைகள்.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

இந்த ரஜஸ்வல பரிசர்யத்தின் விதிமுறைகளில் எதிலுமே கோவிலுக்குப் போகக்கூடாது என்று கூறப்படவில்லை. ஆனாலும், நீங்கள் அனைவரும் கோவில் வழிபாடுகளைப் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். வேத-ஆகம சாஸ்திரங்களின் விதிமுறைகளைப் பின்பற்றி, மந்திரங்களை ஓதி, பிரான ப்ரதிஷ்டை செய்து உருவாக்கிய கோவிலில், தினமும் மந்திரங்கள் ஓதப்படுகிறது. ஆகையால் நமது இந்து கோவில்கள் பலவும் மிக சக்திவாய்ந்தவை. இதை கோவிலுக்குச் சென்று வழிபடும் எந்த ஒரு இந்துவும் மறுக்க முடியாது.

கோவில் பூஜை புனஸ்காரங்களில் கலந்துக்கொள்வது அதிக வேலை பழுவை பெண்களுக்கு உருவாக்கும். அதுமட்டுமின்றி பெண்களின் உடலில் இருக்கும் அபான வாயு (காற்று) என்ற பிரான வாயு கீழ் நோக்கி செல்கிறது. இந்த அபான வாயு தான் ரஜஸ் ஷ்ரவா (menstruation) உருவாகக் காரணம். ஆனால், கோவில் பூஜைகளில் சுழலும் வாயு, நம் உடலில் இருக்கும் பிரான வாயுவை மேல் நோக்கி நகரச்செய்யும். ஆகையால் மாதவிடாய் காலத்தில் பெண்கள் கோவிலுக்கு செல்வதாலோ அல்லது பூஜையில் கலந்துக்கொள்வதாலோ தீட்டு என்றெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை. இது பெண்களின் உடல் நலனைத்தான் பாதிக்கிறது, கோவிலுக்கு தீட்டு ஒன்றும் உண்டுபன்னாது.


இதில் என்ன சிக்கல் என்றால், இது உடனே உணரக்கூடிய விஷயமும் அல்ல. நாம் எளிதில் உணரக்கூடிய விஷயங்களை நம்ப தயாராக உள்ளோம். ஆனால் சூக்‌ஷமமாக நிகழும் எதையும் உடனுக்குடனே உணர முடியாது. அதுபோல தான் இதுவும். இதனுடைய பாதிப்பு நீண்ட காலத்திற்கு பிறகு நம்மால் உணரமுடியும். இதற்கு அறிவியல் ஆதாரம் இல்லாததால் என்னாலும் இதை உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. தனிப்பட்ட முறையில், என் மாதவிடாய் காலத்தின் போது நான் கொவிலுக்கும் செல்வதில்லை, வீட்டில் பூஜையும் செய்வதில்லை. ஆனால், மனதில் சிவபெருமானை நினைத்துக் கொண்டு தியானம் மட்டும் செய்வேன்.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

மாதவிடாய் தீட்டு என்ற விஷயத்தை நாம் எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?

சரி, நான் கேட்கிறேன். கடவுள எல்லா இடத்திலும் இருக்காரு என்பதால் நீங்கள் குழியல் அறையில் பூஜை செய்வீர்களா? இல்லை தானே? ஆகையால் தீட்டு என்பது, என்னைக் கேட்டால் “hygiene” என்று தான் சொல்வேன். சுத்தபத்தமாக இருப்பது. உடலளவிலும், பேச்சிலும், மனதளவிலும் சுத்தமாக இருப்பது. இது 24/7 கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை தர்ம விதி. இதை சமஸ்கிரதத்தில் ஷெளச்சம் (shaucam) என்று கூறுவர். இது அனைவரும், எல்லா மனித இனத்தினரும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை விதி. நான் சொல்வது சரியா?

ஆகையால், ஒரு பெண் உடலளவிலும், மனதளவிலும் சுத்தமாக நிம்மதியாக இருக்கிறேன் என்று உணர்ந்தால், அவள் நிச்சயமாக கோவிலுக்கு போவாள். அது மாதவிடாய் காலமாக இருந்தாலும் சரி. ஆனால், எனக்குத் தெரிந்து நிறைய பெண்கள் இந்த காலக்கட்டத்தில் கோவிலுக்குப் போவதில்லை. இதை அவர்கள் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிட வேண்டும் என்பதுதான் என் கருத்து. பெண்களுக்கு எதுவும் புரியாது என்பது போல் முன் வந்து அறிவுரை கூறுபவர்களை நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன். தயவுசெய்து இதில் முழு புரிதல் இல்லாமல் பொத்தாம்பொதுவாக அறிவுரை கூறவுதை தவிர்க்கவும்.

என்றுமே நமது இந்து கலாச்சாரம் மாதவிடாயை தீட்டு என்று பார்த்ததில்லை. முதல் மாதவிடாய் என்பது சந்தோஷமாக கொண்டாடக் கூடிய காலம். மஞ்சல் நீராட்டு விழா என்று ஒரு பெண் வயதிற்கு வந்துவிட்டால் என்று ஏன் கொண்டாடுகிறார்கள்? ஏனென்றால் பெண்களுக்கு முதல் மாதவிடாயின் போது positive experiences கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக இதை ஒரு கொண்டாட்டமாக நிகழ்த்தப்படுகிறது. இது பேசக்கூடாத தீட்டு என்ற விஷயமே கிடையாது. சந்தோஷமாக கொண்டாடப்பட வேண்டிய விஷயம். நாம் Victorian கலாச்சாரத்தில் இருப்பவர்கள் அல்ல என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.


இறுதியாக, ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லிக்கொண்டு இந்த நீளமான பதிவை முடித்துக்கொள்கிறேன்.

“Women (possess) an unrivalled means of purification; they never become (entirely) impure. For month by month their temporary uncleanness removes their sins.” – Baudhayana Dharmasutra

ஒரு பெண் என்றுமே புனிதமானவள் என்பதை தான் நம் வேதங்களும், தர்ம சாஸ்திரங்களும் கூறுகின்றன. ஆகையால், அவள் என்றைக்குமே தீட்டு ஆகிவிட முடியாது. 🙏

The Sabarimala Verdict

The Sabarimala issue has been going for many days and only in the past week we have heard the “landmark” judgement from the Supreme Court that women cannot be denied entry into the Temple under any pretences whatsoever. I have seen many diverse reactions to this issue coming from all corners. I have reserved from sharing my immediate reactions because I needed time to see how this plays out in the coming weeks, and I am still reserving my views. Despite that, I do have certain views I want to raise.

The Writ Petition for Sabarimala has been filed in public interest by a registered association of Young Lawyers. The have claimed that they are gender rights activists working in and around the State of Punjab, with a focus on issues of gender equality and justice, sexuality, and menstrual discrimination. Hailing from the Northern part of India, they may not totally be aware of the Keralite Hindus and their affiliation with Ayyappan Swamy. Clearly, they have not taken into consideration the majority consensus of women regarding their desire to visit the Sabarimala Temple. In fact, there are over 1,000 Ayyappan Swamy Temples in India, in which He is not in the form of Naishtika Brahmacharya. He is worshipped as a child at Kulathupuzha. He is worshipped with his consorts Pushpaka and Poorna in Achankovil. Hence, there are no similar restrictions on the entry of women in these Temples.

So how did the petitioners get the idea of filing a petition for this issue? In the SC judgement text that can be found online, we find that the Petitioners have stated that they learnt of the practise of restricting the entry of women in the age group of 10 to 50 years in the Sabarimala Temple in Kerala from three newspaper articles written by Barkha Dutt (Scent of a Woman, Hindustan Times; July 1, 2006), Sharvani Pandit (Touching Faith, Times of India; July 1, 2006), and Vir Sanghvi (Keeping the Faith, Losing our Religion, Sunday Hindustan Times; July 2, 2006). None of these writers and none of these petitioners have ever been to Sabarimala, neither will they go to Sabarimala Temple for Ayyappan Swamy’s darshan, now that the Supreme Court itself as debarred the women from entering the Temple. 

Feminists and activists for women’s rights conveniently forget one important point. They talk about the rights of women, and in today’s world, women have all the rights to do whatever they want. Having the “rights” to do something is one thing. But what about having the “qualification”? Which feminist or women’s rights activist has spoken about the qualifications of women to do what they must be allowed to do? That’s because the law does not care about qualifications. All it cares about is whether someone has the “right” to do something. Qualification is the concern of an individual. I may have the right to enter the Sabarimala Temple today, after the 28th September SC judgement, but whether I have the qualification to enter the sanctum of the Temple is an entirely different matter.

If you observe carefully, nowhere in Hindu scriptures does it say that “you should not” or “you should” do this or do that. The scriptures give clear instructions to attain specific goals, and then they also inform you on the consequences of following or not following those specific instructions. But nowhere would they dictate what should or should not be done. Hence, our scriptures are always not dogmatic in nature. Likewise, nowhere do the Sabarimala priests have said that women should not take the 41-day fast. They have taken into consideration the plight of menstruating women and their inability to observe the 41-days fast. Hence, they have prescribed a solution, which is to wait till they attain menopause, after which they are free to follow the 41-days fast to its completion and fulfil their vows satisfactorily. This is a prescription, not discrimination.

Now, the function of the courts and especially the Supreme Court, is to interpret the Constitution and to deliver a conclusion based on its interpretation of the Constitution. Their conclusion must be based on solid facts, hard evidence, and established case law. Hence, you will notice that their judgements usually run for hundreds of pages. It is not a simple verdict, as it must be backed with substantial matters of the law, case law and other relevant factors. The judges (except Justice Indu Malhotra) delivered a “secular” judgment on a “religious” matter. So what difference does this judgment make, when the sane and sensible women have taken a vow that they are #ReadyToWait till they attain the qualification to visit the Sabarimala Temple? Why was the PIL allowed to be taken up in the first place? Why wasn’t the PIL filed by women of the menstruating age from Kerala, having the desire to visit the Sabarimala Temple themselves? What right does the secular courts have to pass a judgment requiring religious interpretation?

Out of all this ruckus, I heard one voice of clarity and that was of Honorable Justice Indu Malhotra’s judgment. If possible, please read her judgement (page 336 onwards).

If one thing this judgment succeeded in doing was that it united the Hindu voice. I appreciate the legitimate reactions of the Hindus, be it when they agree with the judgment or when they disagree with it. To me, it doesn’t make any difference. Yes, I agree with the judgment, and despite that I know I will not go to Sabarimala Temple, because I feel I don’t deserve to go there, as a devotee. No, I disagree with the judgement, and I still would not go to the Sabarimala Temple. The Supreme Court’s pronouncement based on its crude interpretation of Hinduism and Hindu practices is not going to influence my tradition, my beliefs and my convictions about how rituals need to be followed. 

I’m still reserving my views, as I expect this judgment to open up more cans of worms. This precedent that they have set, can now be potentially applied to many other places of worship. Let’s wait and see.

பெண்களுக்கு ஒரு முக்கிய வேண்டுகோள்

நான் பார்த்தவரையில் சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்களும், அதாவது 15-20 வயதிற்குள், தாமதமாக திருமணம் செய்துகொண்டவர்களும் ஓரளவு சமமான வாழ்க்கையைத் தான் வாழ்கிறார்கள். ஆனால் யார் இடத்தில் சிறிது ஏமாற்றமும் வருத்தமும் இருக்கிறது என்றால், அது நிச்சயமாக சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டவர்களில் தான் உள்ளது என்பேன்.
நான் திருமணம் ஆகாத பெண் தான். இருந்தும் என் மனதிற்கு தோன்றும் சில எண்ணங்களை இங்கு பகிர்ந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். யாராக இருந்தாலும் சரி, எல்லாருக்கும் திருமண வாழ்வைப் பற்றிய கனவுகளும் எதிர்ப்பார்ப்புகளும் இருக்கதான் செய்யும். ஆனால் 18 வயதில் இருந்த எதிர்பார்ப்புகள், ஒரு 28 வயதை அடைந்த பிறகும் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. இப்படி இருக்க, நான் பார்த்தவரையில் பல திருமணங்கள் முறிந்துபோக காரணமாக இருப்பது இதுபோல மாறிக்கொண்டே இருக்கும் மனப்போக்குதான். மனம் ஒரு நிலையான சமமான இலக்கை அடையும்வரை நாம் எடுக்கும் சில முக்கியமான முடிவுகள் தவறாக போவதற்கு வாய்ப்புகள் உண்டு.
ஆண்களின் எண்ணங்கள் எவ்வாறு மாறும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் ஒரு பெண்ணின் எதிர்ப்பார்ப்புகள் எப்படி மாறும் என்று என்னால் ஓரளவுக்குச் சொல்ல முடியும்.
15-18 வயது பெண்கள்: தமிழ், ஹிந்தி, ஆங்கில திரைப்படங்களின் தாக்கம் சிறிது இருக்கும். திரைப்படங்களில் வரும் காதலன் தன் காதலிக்காக ஏழு கடலையும் தாண்டி வருவான், உயிரையே கூட கொடுப்பான் என்றால், அப்படிப்பட்ட அழியா காதலில் ஒரு சிறு அளவாவது வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்பு இந்த வயது பெண்களுக்கு இருக்கும். நீங்கள் இந்த வட்டத்தில் இல்லை என்றால், நிச்சயம் நீங்கள் exception என்று தான் நான் கூறுவேன். இந்த வயதில் பெண்களின் உடலில் பல உயிரியல் மாற்றங்கள் ஏற்படும். ஹார்மோன்களின் தாக்கமும் இதில் சேர்ந்துகொண்டு ஒரு பெண்ணை சரியான அறிவு-சார்ந்த முடிவுகளை எடுக்கவிடாமல், மனம் போகும் போக்கில் தான் முடிவுகள் எடுப்பர். இந்த வயதில் பல பெண்கள் தவறுதலான முடிவுகளை அவசரமாக எடுத்துவிட்டு வாழ்க்கையே தொலைத்த கதைகளும் உண்டு.
இந்த வயதில் தான் ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்று பலரும் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். நம் கலாச்சாரத்தில் இந்த பழக்கம் ஒரு காலத்தில் மட்டும் அல்ல, இன்றும் சில கிராமங்களில் இது இருக்கிறது. கல்வி கற்கும் வயதில் திருமணம் செய்து வைத்துவிட்டு, “நீ கல்யாணம் பன்னிட்டு கூட படிக்கலாம்” என்று சொல்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது? திருமணம் முடிந்த பிறகு அந்த பெண் கணவனைக் கவனிப்பாளா இல்லை புத்தகத்தை கவனிப்பாளா? உடலளவில் அவள் தயாராக இருப்பினும், மனதளவில் அவள் இன்னும் வளரவில்லை. ஏன் என்று சொல்கிறேன், நன்றாக புரிந்துக்கொள்ளுங்கள்.
19-25 வயது பெண்கள்: நாம் சுமார் 25 வயது அடையும் வரை மூலை வளர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது என்று அறிவியல் நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர். அதாவது இந்த மூலை வளர்ச்சி பின்புரம் தொடங்கி, முன்புரம் நிறைவடையுமாம். கடைசியாக வளர்ந்து நிறைவு பெறும் மூலையின் பாகம் prefrontal cortex என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த பாகம் நம் கண்கள் மற்றும் நெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கிறது. சரி எது தவறு எது என்பதை வேறுபடுத்தி பார்ப்பது, முரண்பாடான எண்ணங்களை சரியாக வேறுபடுத்தி முடிவு எடுப்பது, எதிர்கால விளைவுகளை சரியாக கணிப்பது, எல்லா விஷயங்களையும் உள்வாங்கி அறிவுப்பூர்வமாக முடிவு எடுக்கும் திறன் போன்ற செயல்பாடுகளை, இந்த prefrontal cortex பாகம் தான் நிறைவேற்றுகிறது. நீங்களே சிந்தித்து பார்த்தால் உங்களுக்கு புரிய வரும். நாம் 19-25 வயது காலத்தில் எடுத்த முடிவுகளை பின் நோக்கி எண்ணிப்பார்த்தால், இன்றும் நாம் அதே முடிவை எடுப்போமா? இதை நீங்கள் மட்டும் தான் சொல்ல முடியும்.
இந்த காலகட்டம் திருமண வயது என்று பலரும் கூறுவர். இந்த வயதில் இருக்கும் பெண்ணுக்கு என்ன எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருக்கும்? எதிர்கால கணவன் நன்றாக படித்து, நல்ல வேலையில் இருக்க வேண்டும், அன்பாக பேச வேண்டும், எப்போதும் பேசிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும், தினமும் வெளியே அழைத்துப்போக வேண்டும். அவன் உலகில் நான் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், என் உலகில் அவன் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். இத்தனை எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருவருக்குமே கூட இருக்கலாம், இதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் சிக்கல் எங்கே இருக்கிறது என்றால் “எதிர்ப்பார்ப்பு” என்ற சொல்லில் தான் உள்ளது.
நாம் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எதிர்ப்பார்ப்புகள் வைத்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் நாம் எதிர்ப்பார்ப்பது எல்லாமே நடந்துவிடும் என்ற குருட்டு நம்பிக்கையோடு அடியெடுத்து வைப்போம் இந்த காதல் உறவில். இது இயலாத காரியம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்கு பிறகு தான் நாம் உணர்வோம். அதாவது, அறிவியல் மொழியில் சொல்ல வேண்டும் என்றால், prefrontal cortex வளர்ச்சியடைந்த பிறகு நமக்கு உண்மை புலப்படும். அதற்குள் அந்த பெண்ணுக்கு திருமணமும் ஆகிவிடும். சிறிது காலம் கடந்தும் போய்விடும். பொருப்புகளும் அதிகரித்துவிடும். அதற்கு பிறகு தினமும் டூயட் பாடிக்கொண்டே இருக்க முடியுமா? எனக்கு தெரிந்து என் தோழிகள் மற்றும் உறவினர்களில் சிலர், எதிர்ப்பார்த்தது ஒன்று, உண்மையில் நடந்தது வேறு என்று ஏமாந்து, தங்கள் திருமண பந்தத்தை முறித்துக்கொண்டு வந்துவிட்டனர். இது மிகவும் வருந்தத்தக்க விஷயம். இனி இன்னொரு திருமணம் செய்யும் மனப்பான்மையில் அவர்கள் யாரும் இல்லை. இது போன்ற சிக்கல் நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்யவேண்டும்? எனக்குத் தோன்றியதை இங்கே பகிர்கிறேன்.
>25 வயது பெண்கள்: அறிவியல் ரீதியாக பார்த்தால், மூலை வளர்ச்சி முழுமை பெறுவது 25 வயது அடைந்த பிறகே. 25 என்பது ஒரு அளவுகோள் தானே தவிர, ஏதோ முன்னும் பின்னும் ஒரு வருட காலம் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ இருக்கலாம். இந்த வயது பெண்கள் ஒரு வித தெளிவான சிந்தனையை அடைவார்கள். ஒரு 3-4 வருடங்கள் வேலை செய்திருப்பார்கள். இல்லையெனில் மாஸ்டர்ஸ் அல்லது எம்.பி.ஏ பட்ட படிப்பு முடித்திருப்பார்கள். முக்கியாமான ஒரு குணம் இவர்களுள் இருக்கும். அதாவது தன்னைப் பற்றிய புரிதலும், சுயமரியாதையும் இவர்களிடையே இருக்கும். மற்றவர்களை, குறிப்பாக ஆண்களை, புரிந்துகொள்ளும் தன்மை இவர்களுக்கு வந்துவிடும். எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை துணை தனக்கு அமைந்தால் வாழ்வில் சந்தோஷமாக இருக்கலாம் என்று யோசித்து முடிவெடுப்பார்கள். சொத்து, வருமானம், சுகமான வாழ்வு முறை பார்த்து இந்த துணை தேடல் இருக்காது. ஒரு பக்கம் அந்த விதமான எதிர்ப்பார்ப்புகள் இருந்தாலும், துணைவனின் குணத்தையும் முக்கியமாக கருதுவார்கள்.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
இந்த 25 வயதிற்கு மேல் இருக்கும் பெண்களுக்கு நான் கூறிக்கொள்வது ஒன்றுதான்:
“எதிர்ப்பார்ப்பு” (expectation) என்ற வார்த்தையை விட்டுவிட்டு, “தரம்” (standard) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்த தொடங்குங்கள். உங்கள் தரம் என்ன என்பதை நீங்கள் முதலில் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். “தரம்” என்ற சொல்லை பயன்படுத்துவதால், நான் ஏனோ உங்களை ஆனவத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தவில்லை. “என் வாழ்க்கையை நான் சில கொடுள்கைகளோடு தான் வாழ்வேன். யாருக்காகவும் என் தரத்தை குறைத்துக்கொண்டு, என் கொள்கைகளை விட்டுக்கொடுத்து வாழமாட்டேன். எனக்கு சரி என்று தோன்றினால் மட்டுமே நான் எதையும் செய்வேன். என் சுயமரியாதையை நான் இழக்கும் வகையில் நடந்துக்கொள்ளமாட்டேன்.” – இப்படி “தரம்” என்பதற்கான பொருளாக எடித்துக்கொள்ளலாம்.
நீங்கள் முதலில் உங்களை நன்றாக புரிந்திருக்கிறீர்களா?
உங்களுக்கு எது பிடிக்கும், எது பிடிக்காது என்று அறிவீர்களா?
நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையில் எதை சாதிக்க விரும்புகிறீர்கள்?
உங்களுக்கு எத்தனை நன்பர்கள் இருக்கின்றனர்? அவர்களை இன்னும் தொடர்பில் வைத்திருக்கிறீர்களா?
நீங்கள் மட்டுமே சந்தோஷமாக அனுபவிக்கும் பொழுதுபோக்கு உங்களுக்கு இருக்கிறதா?
உங்களால் தனியாக மற்ற நாடுகளுக்கு பயணிக்க முடியுமா? அல்லது, பக்கத்து ஊருக்காவது தனியாக பயணிக்க முடியுமா?
உலகில் உள்ள அனைத்து விஷயங்களையும் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நீங்கள் ஆர்வம் காட்டியதுண்டா?
உலகில் நடக்கும் விஷயங்களைப் பற்றி தினமும் படித்து தெரிந்துகொள்வீர்களா?
“உங்க பேர் என்ன? உங்களைப் பற்றி எதாவது சுவாரசியமான விஷயம் என்ன சொல்லுங்க?” என்று கேட்டால் என்ன பதில் கூறுவீர்கள்?
“நான் இந்த உலகைவிட்டு பிரியும் பொழுது, குறைந்தது பத்து பேராவது ‘ஓ’ என்று ஒப்பாரி வைத்து அழனும்.” என்று எண்ணி, எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று நினைத்து பார்த்ததுண்டா?
இது போன்ற பல கேள்விகளையும், அதற்கான பதில்களையும் தேடுவதிலே வாழ்க்கையின் சுவாரசியம் உண்டு, என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. ஆண்களும் சரி, பெண்களும் சரி, நிறைய விஷயங்களை தெரிந்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். முக்கியமாக தன்னைப் பற்றின விஷயங்கள் தெரிந்திருக்க வேணடும். முதலில் நான் என்னை நேசிக்க வேண்டும், நான் என்னை மதிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் மற்றவர்கள் என்னை நேசிப்பார்கள், என்னை மதிப்பார்கள். மற்றவர் பார்வையில் நான் குன்றிப்போவதை நான் பொருட்டாக எண்ணியதில்லை. ஆனால் நான் என் பார்வையில் குன்றிப்போகக்கூடாது. என் “தரம்” என்ன என்பதை நான் உணர்ந்தால்தான், அதற்கு ஏற்றார்போல் என் துணைவனின் “தரம்” சமமாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.
சுயமரியாதை மற்றும் தன்னம்பிக்கை என்பது ஒரு ஆரோக்கியமான கணவன்-மனைவி உறவின் மிக முக்கியமான அங்கமாகும். குறைந்த சுயமரியாதை கொண்டவர்கள் தங்கள் உறவுகளை அழிக்க முனைவார்கள். தாழ்ந்த மனப்பான்மை கொண்ட பெண்கள் இன்னொருவரிடம் இருந்து கிடைக்கும் அன்பிற்கு நான் தகுதியானவளாக இருக்க முடியாது என்று நினைத்து தங்கள் வாழ்வை அவர்களே அழித்துக்கொள்வார்கள். இதுபோன்ற மனப்பான்மை இருந்தால் திருமண வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இருக்காது.
இதில் இன்னொரு விஷயத்தையும் பெண்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள். நம் இந்திய சமுதாயத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் தனித்தே வாழ்கிறார்கள். ஆகையால் ஒருவரையொருவர் புரிந்துக்கொள்ளாமல் இருக்கின்றனர். ஆண்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள், ஆண்களின் உயிரியல் சார்ந்த தகவல்கள், ஆண்களின் மனம் எப்படி செயல்படும், இது போன்ற விஷயங்களைப் பெண்கள் நிச்சயம் அறிந்திருக்க வேண்டும், முக்கியமாக திருமணத்திற்கு முன்பு. ஆண்களும் நம்மை போலவே சக மனிதர்கள் என்பதையும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நான் மேலே கூறிய நிறைய விஷயங்கள் ஆண்களுக்கும் பொருந்து என நம்புகிறேன். ஆண்களைப் பற்றிய சில தகவல்களையும் என்னால் சொல்ல முடியும், ஆனால் அதை ஆண்களே சொன்னால் மிக நன்றாக இருக்கும். ஒன்றே ஒன்று மட்டும் சொல்லலாம். ஆண்கள் பெண்களைப் போல் சிக்கலானவர்கள் அல்ல. ஆண்களை கொஞ்சம் எளிமையாக புரிந்துக்கொள்ள முடியும். ஆகையால் பெண்கள் சுலபமாக ஒரு ஆணோடு வாழ்ந்துவிட முடியும். ஆணுக்குதான் ஒரு பெண்ணோடு வாழ்வது கடினம்.


What I am after life of 11,323 days

Exactly 11,323 days have passed since the day I was born. Who knows how many more days I have for the rest of my life?

To think back and reminisce on the bygone days can give you two kinds of feelings. Either you feel nostalgic, and in that case, you want to recreate such memories. Or you feel anger and resentment, in which case, you would just avoid thinking about such memories. We humans have a tendency to either keep looking back or looking further down the road. We are hardly the kind of people who live in the present moment. But to be able to live in the present moment means that you are very lucky. It means that you have lived a sufficiently good life, and that you also do not have to worry so much about your future, because you are currently in a comfortable position in your life. It is the people who are living in poor financial conditions or in terrible life situations, who will be living either in the past or worrying about the future. It means, that if you are ever the kind of person who can live in this present moment, then you are indeed lucky.

Today, very few people live in the present moment. When I say ‘a few people’, I actually mean a few millions of people compared to the world population. Such people often give an advise to the rest of us, that ‘happiness must come from within’, or something along the lines of being content with what you have. Of course, such statements are ambitious pronouncements that sound really good to hear. But I find it problematic.

You see, how do you define “happiness”, when it differs from person to person? If say, I define “happiness”, as a “state of mind that is complete in itself and does not desire for anything at all”. For example, for the minute moment when you are enjoying a tub of Rocky Road, you are in a state of mind with complete satisfaction, not desiring anything else in the world. That moment flickers in and out of your mind for just a moment. Nonetheless, it was there and that was “happiness”. A state of desire-less being.

Now imagine you go around telling everyone you meet, that you should not search for happiness outside, but you must search for happiness within yourself. That person will never fully understand what you are talking about! Because that person is eager to achieve his or her dreams. That person wants to soar high and become someone famous. That person has lacked attention since young, probably, and wants to be the center of attention at some point in his or her life. Such a person does not need philosophical pronouncements. Instead, they need to learn how to improve their own economic condition in their homes. They need to understand how life works, and how to deal with the problems life throws at us. Because “happiness must come from within” is a lesson that each and every person must learn themselves. It cannot be taught to someone outrightly. They have to realise this themselves, during the natural course of their lives.

what-is-life.jpgI consider myself lucky in the sense that now I can and I am beginning to understand how happiness must come from within. At the same time, I expect to learn a lot more lessons from this life. The toughest challenge is yet to come, and I mean, dealing life together with a partner in crime. But that is something only time can tell.


Why Bharat Should Pay Attention to Rajiv Malhotra

(My article below was published on on 10 March 2018.)

I wonder how many of us in Bharat actually pay attention to Rajiv Malhotra and his brand of Swadeshi Indic thoughts. After Narendra Modi’s uprising, the dissent from the so-called ‘Left’ has kicked off and hence, we can no longer ignore Mr Malhotra. If you have an hour to spare, please give this video a chance before reading this article.

The Trustees of the Hindu Forum of Britain and the volunteer team of the British Board of Hindu Scholars came together to arrange this ground-breaking lecture on “Soft Power Reparations” in the House of Commons. This important event was hosted by Honorable Bob Blackman, who is a loyal friend to Bharat and the Chair of the All Party Parliamentary Group for British Hindus. This is the most important lecture ever given by Rajiv Malhotra in all these years he has spoken on stages in conferences, debates and talks. Although I am a relatively new follower of him, I realise the importance of this particular lecture, which sets the tone of the Bharat’s Grand Narrative.

Rajiv Malhotra was not the first one to speak on reparations to be done by the British for the injustices they have meted out to Bharat during colonisation. Shashi Tharoor has also spoken on many occasions, and even written about, financial reparations that Britain must do for Bharat. While Tharoor’s proposal did not include any specific recommendations on what the British government must do in terms of financial reparations, Rajiv Malhotra goes many steps forward and puts forth a concrete agenda of items that can be done by the British government, which he termed as “soft power reparations”.

At the beginning of this lecture, Malhotra reminded the British that without soldiers from Bharat who fought together with the English against the Axis, they would not have won the World War. Many Bharatiya soldiers have given their lives fighting together with the Allies for the betterment of the world, and yet no memorial has been built for them in Britain. If not for these great Indian Army heroes, we would all be speaking German instead of English.

Likewise, Rajiv Malhotra put forth a few key suggestions on how the English can do reparations to Bharat. His first important suggestion was asking the British to support and institutionalise the Swadeshi Indology, by cooperating with Bharat on various matters. While Bharat has attained political and economic autonomy, we still have not completely decolonised our education system. Even today, we look towards what the West sets as the narrative, before even looking into the Indic narrative. Therefore, the English have to first quash the historical distortions and false propaganda narratives they have built on Bharat, starting from the Aryan Invasion Theory. The United Kingdom stands to benefit greatly if it were to collaborate together with the Hindus, and integrate our scriptural knowledge of the mind, health, body, consciousness, neuroscience, surgery and more.

Bharat and the cultural heritage of the country has always been an inclusive culture. We never practised exclusivity and we always want to place Bharat as Vishwa Guru (Teacher of the World) and share our invaluable knowledge with the whole world. Therefore, the UK must stop seeing Bharat as a threat and stop helping the ‘Left’ in Bharat, as they are usually extreme leftists disguised as “liberals” and “human rights activists”. This can be detrimental to both UK and Bharat in the future. As the ‘Left’ of Bharat has been politically defeated with the rise of Narendra Modi-led NDA government, it is high time that the British start backing this new dispensation and let go of the old ones.

The most important point mentioned by Rajiv Malhotra in this lecture, according to me, is that the word ‘tolerance’ should be replaced with ‘mutual respect’.

If I ‘tolerate’ you, it means that I do not like what you practice and yet I will endure your behaviour. This would mean that nobody will change, and this sort of ‘tolerance’ fosters hypocrisy. On the other hand, if I were to “respect” you, then I would also expect you to “respect” me. If we were to truly replace “tolerance” with “mutual respect”, then there should be reciprocity and equal reverence for both viewpoints. But also, there should be a degree of “deserving” of such respect. In that case, there will be room for change for self-betterment. Mutual respect also demands that we first possess self-respect. Hence, there will be ‘integration’ with the people of differing viewpoints, but there will be no ‘assimilation’. Each and every cultural uniqueness must be preserved and celebrated.

This lecture will have two important outcomes that will be put into action:

i) A conference marking the 100th Anniversary of Jallianwala Bagh Massacre on 13 April 2019, and

ii) A conference on refuting the Aryan/Dravidian Theory developed by the East India Company.

With these two conferences lined up, Rajiv Malhotra will also be soon establishing his Infinity Foundation in UK. We can expect more from him, but we can also contribute ourselves to the Swadeshi Indology by reading Rajiv Malhotra’s books and watching his videos on YouTube.